ၾကဳံရဆုံရ သူရဲမ

 

ဒီေန႕ေတာ့ အမႈိက္ထဲ ေကာက္ရုိးလွည္းေမာင္းသြားသလို ေတာ္ေတာ္ သပြတ္အူက်တဲ့ေန႕ပဲ။ ဘယ့္ႏွယ့္ ေန႕ခင္းမြန္းတည့္ၾကီး လူႏွစ္ေထာင္ေလာက္ရွိတဲ့စက္ရုံမွာမွ သူရဲဝင္ပူးေျခာက္ရတယ္လုိ႕။ ေျပာရင္းေတာင္ၾကက္သီးထတယ္။ ဒီလို ဒီလုိ--။ က်ဳပ္တုိ႕စက္ရုံက ေန႕ ၁၂ နာရီ ထမင္းစားဘုိ႕ ၄၅ မိနစ္အနားေပးတယ္။ ထမင္းစားတာက ၁၅ မိနစ္ပဲၾကာေတာ့ က်န္တဲ့ နာရီဝက္ကို တစ္ရုံလုံးျဖစ္သလုိ အိပ္ၾကတယ္ဗ်။ ဒါက ထုံးစံလုိျဖစ္ေနျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ စက္ရုံထဲ လူ ၂၀၀၀ ရွိမွန္းေတာင္သိမွာမဟုတ္ဘူး။ မီးကလည္း ပိတ္ထား။ အိပ္ေနၾကတာ အပ္က်သံေတာင္ၾကားေလာက္တယ္။ အဲဒီလုိ ျငိမ္ေနတုန္း ---

``မလြတ္ေတာ့ဘူး ေျပးးး ေျပးးး ေျပးးး``

ဆုိျပီး အခန္းခြဲတစ္ခုထဲက ဝန္ထမ္း သုံးေယာက္ေလာက္ ငယ္သံပါေအ ာင္ေအာ္ျပီး ေျပးထြက္လာပါေရာ။ က်န္တဲ့အိပ္ေနတဲ့သူေတြလည္း ဘာမသိညာမသိ အလုအယက္ထြက္ေျပးၾကတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ေအာ္ေမးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ သူမ်ားေျပးလုိ႕ေျပးတာတဲ့။ မီးလန္႕ရေအာင္လည္း မီးက အားလုံးပိတ္ထားတာ(ပ်က္ေနတာ/မီးစက္မေမာင္းရေသး) ။ ဒါနဲ႕ မလုိအပ္တဲ့ထိခို္က္ဒဏ္ရာမရေအာင္ ထိမ္းသိမ္းဘရိတ္အုပ္ရင္း အေၾကာင္းရင္းမွန္ ဘာလဲစုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဒီလုိတဲ့ဗ်--

``သမီးတုိ႕ အခုလုပ္ေနတဲ့ အခန္းရဲ႕ တစ္ဖက္ခန္းမွာ သူရဲမ ရွိတယ္ဆရာ။ အဲဒါကို သမီးတို႕ ခဏခဏေတြ႕တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕က မယုံဘူး။ သမီးတုိ႕ Leader ဆိုရင္ အဲဒီသူရဲမက လက္ဝါးၾကီးနဲ႕ အိပ္ေနတုန္းရို္က္တာ တင္ပါးမွာ လက္ဝါးရာၾကီးေတာင္ထင္တယ္။ နာလြန္းလုိ႕ ငိုလုိ္က္တာ ေရမန္းေတြတုိက္ရေသးတယ္။ မေန႕ကလည္း အိပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ထုိင္ေနတာကို သမီးတုိ႕ျမင္တယ္ဆရာ။ တစ္ခါလည္း မနက္အေစာၾကီး တင္ပါးလႊဲထုိင္ေနတာ ေတြ႕ဘူးတယ္``

``အဲဒါ ငါလည္း မသိရပါလား``

``ဆရာ့ကိုမေျပာျဖစ္တာ ဒီေန႕လည္း သမီးတို႕ ၃ ေယာက္ မအိပ္ခ်င္လုိ႕ သူရဲေၾကာင္း ေျပာေနတုနး္ တစ္ဖက္ခန္းက အိပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး ရုတ္တရက္ ထလာျပီး လက္ၾကီးကလည္း လည္ပင္းညွစ္ေတာ့မယ့္ပုံ လူေသလက္ၾကီးပုံနဲ႕ မ်က္လုံးၾကီး နီျပီး ေဒါသနဲ႕ `` နင္တုိ႕ ငါ့အေၾကာင္း ဘာလုိ႕ေျပာေနတာလဲ`` လုိ႕ အခန္းဝလာရပ္ျပီးေျပာတယ္ဆရာ``

``အဲဒီေကာင္မေလးက ေနာက္တာမဟုတ္လား``

``ဘယ္က ေနာက္ရမွာလဲဆရာရယ္ တစ္ေန႕လုံးလုိေနေတာင္ စကားတစ္ခြန္းမေျပာတဲ့ ေကာင္မေလးပါ အရွက္အေၾကာက္ၾကီးတယ္ ခုေတာင္ လူေတြဝိုင္းေမးေနလုိ႕ သူ႕မွာမေနတတ္ဘူး``

``အင္း ဆက္ေျပာပါဦး``

``ဒါနဲ႕ သမီးလည္း လည္ပင္းက ပရိတ္ၾကိဳးကို အျမန္ျဖဳတ္ျပီး သူ႕လက္ကို ရိုက္ခ်လိုက္တာ သူလည္း ေနာက္ျပန္လဲ သမီးလည္း ေနာက္ျပန္လဲသြားတယ္ ေနာက္ သူကျပန္အထ သမီးတို႕လည္း ေၾကာက္ျပီး တံခါးတြန္းဖြင့္ျပီး ေအာ္ေျပးလုိ႕ လူေတြ လန္႕ျပီးေရာေျပးကုန္ၾကတာ``

ေအာ္ အဲဒီေကာင္မေလး ေခၚစမ္းပါဦး။ (သူေရာက္လာျပီး)

နင္အခုျဖစ္သြားတာေတြသိလား။ အိပ္မက္ေတြေရာ မက္ေသးလား။

``သမီး ဘာမွ မသိဘူး သမီးအခန္းထဲမွာ အိပ္ေနတာ ႏိုးေတာ့ ေဆးခန္းထဲေရာက္ေနေရာ အဲဒါပဲသိတယ္``

တိန္။။။။

(မွတ္ခ်က္ ။ ။ဒီေန႕ ၂၉-၆-၁၃ စေနေန႕ ျဖစ္္ရပ္မွန္)
ေဆးခန္းထဲ သယ္တုန္းက လက္ေကြးပုံစံၾကီးနဲ႕ လူ ၇ေယာက္ေလာက္ဝိုင္းမ ပို႕ရတယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးတယ္ဆုိပဲ)

ဒီပဲယင္း(၃)

ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ. ျဖစ္ရပ္မွန္ အပိုင္း(၃)

================

ခႏၶီးေထာင္မွာ ဘယ္ေလာက္ေနခဲ့ရလဲ။
--------------------------------

ေျခာက္လ။

အဲ့ဒီေျခာက္လက တရားခြင္ေတြဘာေတြတင္၊ အမႈေတြဘာေတြ စစ္ၿပီး ခ်ဳပ္တာလား။
--------------------------------

တရားခြင္ မတင္ဘူး။ ဒီလို မတရားခ်ဳပ္ေႏွာင္တဲ့အျပင္ မတရားဖမ္းဆီးမႈလို႔လည္း ေျပာရမွာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ၁၅ ရက္
ေလာက္က စစ္ေၾကာေရး ဝင္ခဲ့ရတယ္။ စစ္ေၾကာေရးကေတာ့ တကယ့္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ငရဲခန္းပါပဲ။

စစ္ေၾကာေရးမွာ အဓိက ဘာေတြစစ္လဲ။
--------------------------------

အဓိကကေတာ့ က်ေနာ္တို႔က စလုပ္တာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔က ႐ိုက္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ထြက္ ဆိုခိုင္းတာ။ ပထမ တႀကိမ္ လာစစ္လည္း က်ေနာ္ အမွန္အတိုင္းေျပာတယ္။ ဒုတိယ တႀကိမ္၊ တတိယ အႀကိမ္လဲ အဲ့ဒီအတိုင္းပဲ ထြက္တယ္။ က်ေနာ္တေယာက္တည္းကို လူ ၄၊ ၅၊ ၆ ေယာက္ ေလာက္က ဝိုင္းစစ္တာ။ ဒီလူ ၄၊ ၅၊ ၆ ေယာက္က
လည္း အဲ့တာကိုပဲ ေမးတယ္။ မနက္တခါ၊ ေန႔လည္တခါ၊ ညဆိုလည္း ၇ နာရီတခါ၊ ၁၂ နာရီတခါ အဲ့လို စစ္တယ္။

ဒီပဲယင္း ျဖစ္စဥ္ကို အိပ္မက္ေတြ ျပန္မက္တာမ်ဳိး၊ ျပန္ၿပီး ခံစားေနရတာမ်ဳိး ရွိလား။
-------------------------------------

ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ နားထဲမွာ အဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကားေနရတာမ်ဳိး ရွိတယ္။ က်ေနာ္က
ျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာတုန္းက ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ေထာင္ထဲ ေရာက္မွ ႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အခါက်မွ မ်က္လံုး တဘက္ ထိလာတယ္။ မ်က္လံုးက အားနည္း သြားတယ္ ေျပာရမွာေပါ့။ သြားေတြလည္း အခုထိ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ နားေတြလည္း သိပ္ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ အဲ့ေတာ့ ေထာင္ထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြ အိပ္မက္လို ျပန္မက္တာေတြ ရွိတယ္။ အၿမဲတမ္း အာ႐ုံထဲမွာ ေရာက္ေနတာမ်ဳိး ရွိပါတယ္။

အခုအခ်ိန္အထိ ခံစားေနရတာကေတာ့ ဒီကိစၥက အစိုးရတရပ္အေနနဲ႔ လုပ္ၾကံတယ္လို႔ သိေပမယ့္ ဘယ္သူက ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ လုပ္သလဲ ဆိုတာကို။ တာဝန္ရွိတာေတာ့ အစိုးရမွာ တာဝန္ရွိတယ္။ အမ်ားကလည္း သိတဲ့ အေနအထားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဥစၥာကို ဘယ္သူက ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ အကြက္က်က် စီစဥ္ၿပီးေတာ့ လုပ္သလဲ ဆိုတာ အခုအခ်ိန္အထိ မေပၚေပါက္ ေသးဘူး။ ေနာက္ၿပီး လုပ္တဲ့သူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္၊ ဘယ္သူေတြဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ တိတိက်က် ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးဘူး။

က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကို ျပန္ၿပီး ထိခိုက္ပါေစ၊ နစ္နာပါေစ၊ ဟိုဟာျဖစ္ပါေစဆိုတဲ့ ဆႏၵမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္မွန္
ေလးကိုေတာ့ ေပၚေပါက္ေစခ်င္တယ္။ တေန႔ထက္ တေန႔ေတာ့ အဲ့ဒီ ခံစားခ်က္ေလးေတာ့ ရွိေနတာေပါ့ေနာ္။

ခႏၲီးကေန ျပန္လြတ္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း အန္တီနဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ခါ ျပန္ေတြ႔ျဖစ္လဲ။
--------------------------------

အန္တီ ၂ဝ၁ဝ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္ၿပီးေတာ့မွပဲ က်ေနာ္သြားျပန္ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ အခုဆို ၇ ႀကိမ္ေလာက္
ေတာ့ ေတြ႔ၿပီးပါၿပီ။

အန္တီနဲ႔ အဲ့ဒီတုန္းက အေျခအေနေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္လား။ အကို႔ ပါဝင္မႈနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အန္တီက ဘာေျပာေသး လဲ။
--------------------------------------

စစေတြ႔ခ်င္းတုန္းက အန္တီက အခ်ိန္သိပ္မရဘူး။ ထြက္လာကာစဆိုေတာ့ သတင္းယူတဲ့သူေတြ၊ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ သံအမတ္ေတြ၊ သံတမန္ေတြ မ်ားေနေပမယ့္ က်ေနာ့္ကို အန္တီက ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ေပး စကားေျပာျဖစ္ပါ တယ္။ စစေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ အေျခအေနေပါ့။ ဒါေတြကိုပဲ အဓိက က်ေနာ္တို႔ ေျပာျဖစ္ပါ တယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့္ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ အေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္က ေရွ႕ေနတေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ ေရွ႕ေနနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္။

အခု အေျခအေနေတြ ေျပာင္းေနၿပီ။ အန္တီလည္း လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္သြားၿပီဆိုေတာ့ တခ်ိန္က အန္တီနဲ႔ အသက္အႏၲရာယ္ အတူၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့သူ အေနနဲ႔ ဒီအေနအထားေပၚမွာ ဘယ္လိုထင္လဲ။
--------------------------------

အန္တီက လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္သြားၿပီ။ အစိုးရနဲ႔ အတိုက္ အခံနဲ႔ ေပါင္းၿပီး အလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္သြား
ေတာ့ အန္တီလည္း ပိုၿပီး တာဝန္ေတြ ၾကီးလာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာေတြ အားလံုး အန္တီ့ဆီကို
တိုက္႐ိုက္ တိုင္တည္လာၾကတယ္။ အရင္က မတိုင္တည္ရဲ ၾကဘူး။ အခုလႊတ္ေတာ္ထဲ ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့
အန္တီ့ကို ေခါင္းတည္ၿပီး တိုင္တည္လာတာေတြ ရွိလာ တယ္။ ေရာက္လာတဲ့ ျပႆနာေတြကို အန္တီက
ေျဖရွင္းေပးရတဲ့အျပင္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲ အတြက္လည္း ေျဖရွင္းေနရေတာ့ အန္တီ့အေနနဲ႔ တာဝန္ေတြ
ပိုမ်ားလာတယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ ေနာက္ထပ္ အဲ့လို အနီးကပ္တာဝန္ ယူေပးခ်င္ေသးလား။
--------------------------------------

အန္တီလြတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က ေျပာပါတယ္။ အန္တီ လိုအပ္ရင္ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ေခၚပါခိုင္းပါ ဆိုေတာ့ အန္တီ က က်ေနာ့္မွာက မိန္းမနဲ႔ ကေလးနဲ႔ မိသားစုနဲ႔ ျဖစ္ဆိုေတာ့ မိသားစုကို ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လိုတယ္ေပါ့။ ေနာက္ ေရွ႕ေန အေနနဲ႔ေကာ တျခားလုပ္ႏိုင္တာေတြ ရွိေသးတယ္ေပါ့ အဲ့လို ေျပာပါတယ္။

ဒီပဲယင္းကိစၥလို ျဖစ္ၿပီးခဲ့တာေတြ ျပန္ေဖာ္တာ ဒီမိုကေရစီကူးေျပာင္းေရးနဲ႔ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးကို ထိခိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒီအေပၚမွာေကာ ဘယ္လိုထင္လဲ။
----------------------------------------

ဒီျဖစ္ရပ္ေလးက သမိုင္းေပါ့ဗ်ာ။ သမိုင္းအျဖစ္မွန္ေပါ့။ အခု က်ေနာ္တို႔ကို လုပ္တဲ့သူေတြ အားလံုးက ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားက သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနၾကတုန္းပဲ။ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ေပါ့ဗ်ာ “ဟာ… က်ေနာ္တို႔က အဲ့တုန္းက အဲ့လို ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ေျပာင္းလဲခ်င္ၿပီ” ဆိုတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ကို အျပစ္ေပးတာ မေပးတာအေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔ ဘာဆႏၵမွ မရွိပါဘူး။ အျဖစ္မွန္ေလးကို ေပၚလြင္ေစခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာင္သမိုင္းၾကရင္ ဒါဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္၊ ဘယ္သူေတြ စီစဥ္ခဲ့လို႔ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သမိုင္းေၾကာင္းမွာ တရားဝင္
ေပၚသြားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္။

ဒီပဲယင္းျဖစ္စဥ္မွာ ႐ိုက္ၾကႏွက္ၾကနဲ႔ ငရဲပြက္ေနတဲ့အခ်ိန္ မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္ဆံုး အျပဳအမူ ဒါမွမဟုတ္ စကားလံုးက ဘာျဖစ္မလဲ။
-----------------------------------

စြဲစြဲၿမဲၿမဲ သတိထားမိတာက က်ေနာ့္အေရွ႕မွာ ေျပာၾကဆိုၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ “ဒါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကားေနာ္၊ မင္းတို႔ သမိုင္းဝင္သြားမယ္” ဆိုၿပီး ေျပာတဲ့အခ်ိန္ သူတို႔ ခဏတုန္႔သြားတယ္။ ေနာက္ၿပီးမွ “ဟာ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်ကြာ၊ ႐ိုက္႐ိုက္” ဆိုၿပီး ဝင္႐ိုက္တဲ့ အျဖစ္ကေတာ့ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ထင္က်န္ေနတုန္းပဲ။

by အဓိပတိဘြား စေနသား

ျပီးပါျပီ

ဒီပဲယင္း(၂)

ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ. ျဖစ္ရပ္မွန္ အပိုင္း(၂)
=================
ေနာက္ထပ္ သတ္ကြင္းလို တေနရာ ၾကံဳရတယ္ ဆိုတာက ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ။
--------------------------------------

ဒုတိယေနရာကမွ တကယ့္ သတ္ကြင္း။ ပထမေနရာနဲ႔ ေနာက္တေနရာက တမိုင္ေလာက္ ေဝးတယ္။ က်ေနာ္ ထြက္လာေတာ့ ဘဘဦးတင္ဦးကားတို႔၊ အမ်ဳိးသမီးကားတို႔ကို ေက်ာ္ၿပီး ထိပ္ဆံုးက ေမာင္းထြက္လာတာ ေရွ႕ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ေမာင္းေနေတာ့ သူတို႔လည္း ေနာက္က ပါလာတယ္ပဲ ထင္တာ။ ငါးမိနစ္ေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ ေရွ႕မွာ ကုန္ကားၾကီး ၃ စီး ေတြ႔တယ္။ အေဝးကတည္းက ျမင္ေတာ့ လမ္းကို ဒီကားေတြ ကန္႔လန္႔ ပိတ္လိုက္မွာလည္း စိုးတယ္။ သိပ္လည္း မသကၤာဘူးေပါ့ စၿပီးလည္း ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ေလ။

အဲ့တာနဲ႔ သူတို႔ ထိပ္တည့္တည့္ေရာက္ၿပီဆိုမွ ညာဘက္ကို လွည္းလမ္းေပၚကို ခ်ဳိးခ်ၿပီး ေမာင္းမယ္ လုပ္မွ ဒီဘက္အျခမ္းမွာ ကားအစီး ၂ဝ၊ ၃ဝ ေလာက္က မီးေတြဖြင့္ပီး ထိုးထားတာေတြ႔ရတယ္။ လမ္းရဲ႕ေဘးမွာ ကြင္းက အက်ယ္ၾကီး ဒိုင္နာလိုလို၊ ကုန္ကားလိုလို ကားေတြ၊ ကြင္းထဲမွာ စီရပ္ထားတာ။ မီးၾကီးေတြ လမ္းဘက္ကို ထိုးထားတာ။ ကားသံုးစီးကို ေက်ာ္ေတာ့မွ ျမင္ရတာ။ မီးေတြနဲ႔ လူေတြလည္း မ်ားပါလားေပါ့။ လူေတြက စီရပ္ေနတာ မႏၲေလးလိုဆိုရင္ တျပေလာက္ကို ရွိတယ္။ လူအျပည့္ပဲ တုတ္ေတြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာ။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္လံုး အျပည့္ပဲ။ ဟိုမွာက ႐ိုက္တာႏွက္တာ ကိုယ့္ေရွ႕မွာတင္ ၾကံဳလာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္က သိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ သတ္ကြင္းဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ တုတ္ေတြနဲ႔ လူေတြက လမ္းရဲ႕ ညာဘက္မွာ။ က်ေနာ္ ဆင္းေက်ာ္တဲ့ ညာဘက္မွာ
ေပါ့ေနာ္။ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္မွာက ၾကံ့ခိုင္ေရး ဝတ္စံုေတြနဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြ ကိုင္ၿပီးေတာ့ အရင္ေႏွာက္ယွက္ သလို ေစာင့္ေနၾကတာ။

က်ေနာ္က ကားကို ေခါင္းတည္ၿပီး လီဗာနည္းနည္း နင္းလိုက္ေတာ့ တုတ္ေတြနဲ႔ လူေတြက ရွဲသြားတယ္။ ရွဲသြားၿပီဆိုမွ က်ေနာ္က လမ္းေပၚကို ေခါင္းတင္လိုက္တယ္။ ကားေနာက္မွာေကာ ေဘးပတ္လည္မွာ တြယ္လိုက္လာတဲ့ အခါက်
ေတာ့ ဆြဲခ်ၿပီး ႐ိုက္လိုက္မွာကို စိုးတယ္။ ကား လမ္းေပၚ ေရာက္သြားေတာ့ လက္လွမ္းမမီေတာ့မွ ေနာက္ကေန ဝိုင္းထုၾကတာ။ အဲ့မွာ က်ေနာ့္ေခါင္းကို တခ်က္မွန္တယ္။ ဘာနဲ႔ ထုလိုက္လည္း မသိဘူး။ ေသြးေတြ ျဖာသြားတယ္။ အန္တီက “ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ” ေမးေတာ့ က်ေနာ္ သတိရွိေသးတယ္ “ရတယ္”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ လမ္းရဲ႕ အဆံုးမွာ သစ္သားနဲ႔ သံဆူးၾကိဳးနဲ႔ ဘယ္ရီဂိတ္ ပိတ္ထားတယ္။ အဲ့တာကို က်ေနာ္က တိုက္ခ်ဳိးၿပီး ဆက္ေမာင္းမယ္ လုပ္ေတာ့ ကားႏွစ္စီးနဲ႔ ဆက္ပိတ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ကားႏွစ္စီးရဲ႕ ၾကားမွာ လူသြားဖို႔ လမ္းခ်န္ထားတာ ရွိတယ္။ အဲ့ဒီ လူသြားလမ္းက က်ေနာ့္ကားနဲ႔ ကြက္တိျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီကေန လြတ္သြားတာ။ လြတ္သြားေတာ့ အေရွ႕မွာ ရဲ ၁ဝ ေယာက္ေလာက္ ရွိမယ္။ ေသနတ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထားတာ။ က်ေနာ္လည္း မထူးဘူးဆိုၿပီး ဆက္ေမာင္းေတာ့ သူတို႔က ဒိုင္ဗင္ေတြဘာေတြ ထိုးၿပီး ေရွာင္တဲ့သူက ေရွာင္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွေတာ့ က်ေနာ္ မတိုက္ျဖစ္ပါဘူး။

ေနာက္ေတာ့ေကာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ေသးလဲ။
-------------------------

အဲ့ဒီက လြတ္လာေတာ့ အန္တီက ေျပာတယ္။ ဒီပဲယင္းကိုဝင္မယ္ ငါ့သား။ ဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းမယ္။ မေျဖရွင္းလို႔ မရဘူးေပါ့ ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေျပာတာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း ဒီပဲယင္းကို မေရာက္ဖူးေတာ့ ဒီပဲယင္းကို ေက်ာ္သြားတယ္။ ဒီပဲယင္းက လမ္းေဘးေလး ခ်ဳိးဝင္လိုက္ရတာ။ က်ေနာ္က ၿမိဳ႕ေရွာင္လမ္းေပါ့ေနာ္ အဲ့ဘက္က ထြက္သြားလိုက္ေတာ့ ေက်ာ္သြားတယ္။ ေက်ာ္သြားၿပီးေတာ့ လမ္းေဘး ေတာထဲမွာ ခဏဝင္ရပ္တယ္။ ကားေပၚမွာ တုတ္ေတြေကာ၊ ကားေအာက္မွာ ကလန္႔ထားတဲ့ တုတ္ကလဲ စျဖစ္တဲ့ ေနရာကတည္းက ဒီးဒီး၊ ဒီးဒီး
ျမည္ၿပီးေတာ့ ပါလာတာေလ။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ တိုက္ျဖတ္လာတဲ့ သံဆူးၾကိဳးေတြလဲ ကားနဲ႔ၿငိၿပီး ပါလာတယ္။

အဲ့ဒီမွာ တုတ္ေတြဘာေတြ ျဖဳတ္၊ သံဆူးၾကိဳးေတြ ျဖည္ၿပီး ေတာ့အန္တီက လူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပါလဲ။
နာမည္ေတြေျပာဆိုၿပီး တခါတည္း အန္တီက သူ႔စိတ္နဲ႔ပဲ မွတ္ထားလိုက္တယ္။ အန္တီအပါအဝင္
က်ေနာ္တို႔အားလံုး ၁၈ေယာက္ ပါတယ္။ အန္တီက ဘယ္သူမွ အန္တီနဲ႔ မခြာနဲ႔။ဘယ္မွ မသြားၾကနဲ႔
အန္တီ့ေဘးမွာပဲ ေနလို႔ မွာတယ္။ ေၾကာက္လန္႔ ၿပီး ခြဲထြက္သြားရင္ အႏၲရာယ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔မွာတယ္လို႔
ထင္ပါတယ္။

အဲ့ဒီက ျပန္ထြက္ေတာ့ ေရဦးၿမိဳ႕အဝင္ သံလမ္းနားမွာ ေမာင္းတံဂိတ္ေလးေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္က ကားခဏရပ္တယ္။ ကားရပ္ေတာ့ အဘိုးၾကီး ႏွစ္ေယာက္က ဒါဘယ္သူ႔ကားလဲတဲ့ လာေမးတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကားပါလို႔ ဆိုေတာ့ တိုင္းမႉးက အမိန္႔ခ်ထားတယ္တဲ့။ ဘယ္ကားမွ အဝင္မခံနဲ႔လို႔ ေျပာထားတယ္တဲ့။ အဲ့တာေၾကာင့္မို႔ပါဆိုေတာ့ ရပါတယ္ က်ေနာ္တို႔ေစာင့္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

ေနာက္ နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕က ရထားသံလမ္း တံခါးၾကီးကို ပိတ္လိုက္တယ္။ သံလမ္းပိတ္ၿပီး သံလမ္းရဲ႕ ဟိုဘက္မွာ ဘယ္ရီဂိတ္ေတြ ခ်လိုက္တယ္။ ေရဦးဘက္က စစ္သားေတြ ထြက္လာၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို ဝိုင္းလိုက္တယ္။ ဝိုင္းတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးက ဝိုင္းတာပါ။ ေသနတ္ေတြနဲ႔ပဲ။ ဝိုင္းၿပီးေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔လဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနလိုက္တယ္။

အဲ့ဒီလို ဝိုင္းၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ ထပ္ၾကာေတာ့မွ စစ္တပ္ယူနီေဖာင္းနဲ႔ အရာရွိၾကီးတေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ အသက္က ၅ဝ ေလာက္ရွိမယ္။ သူက က်ေနာ့္ကို နားထင္ကို ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္တယ္။ ခ်ိန္ၿပီးေတာ့ “မင္းလိုက္မလား မလိုက္ဘူးလား” ဆိုၿပီး ေမးတယ္။ အန္တီ့ကို ၾကည့္ေတာ့ အန္တီက ေခါင္းညွိမ့္ျပေတာ့ “လိုက္မယ္”လို႔ ေျပာလိုက္ တယ္။ “အဲ့တာဆို ေနာက္က လူေတြ တက္”ဆိုၿပီး ေသနတ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး တက္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္က လူေတြပါ တက္ေတာ့မွ သံလမ္းတံခါးနဲ႔ ဘယ္ရီဂိတ္ေတြပါ ဖယ္။ ေရွ႕က ရဲကားနဲ႔ သူတို႔က အေနာက္က လိုက္လာၾကတယ္။
ေဘးက ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ပါ ေခၚၿပီးေတာ့ ေရဦး ရဲစခန္းထဲ ေရာက္သြားတယ္။

ေရဦး ရဲစခန္းေရာက္ၿပီး ဘာဆက္ျဖစ္ၾကလဲ။
----------------------------------------

ေရဦး ရဲစခန္းေရာက္ေတာ့ အန္တီက ေျပာတယ္။ “ရွင္တို႔ သတ္ခ်င္ရင္ က်မတို႔ကို ဒီေနရာမွာ သတ္ခ်င္ သတ္ပစ္ လိုက္။ အဲ့လိုမွ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ က်မတို႔ကေတာ့ ဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းရမွာပဲ”လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီမွာ သူတို႔က အန္တီ့ကို အဲ့လိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျဖရွင္းဖို႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လိုက္ခဲ့ေပးပါဦး လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့မွာ အန္တီက “မလိုက္ႏိုင္ဘူး၊ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ေျဖရွင္းမွ သာလွ်င္ လိုက္မယ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ ၁ဝ မိနစ္ေလာက္ ေနေတာ့ ဥပေဒ
ေၾကာင္းအရ ေျဖရွင္းေပးပါ့မယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အန္တီနဲ႔ ကိုထြန္းေဇာ္ေဇာ္ရယ္၊ ကိုထြန္းျမင့္ရယ္ လိုက္သြားတယ္။ ကိုထြန္းေဇာ္ေဇာ္နဲ႔ ကိုထြန္းျမင့္ကို အန္တီက သက္ေသအေနနဲ႔ ေခၚသြားလိုက္တာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကားနဲ႔ ကားမွာပါတဲ့ သက္ေသခံပစၥည္းေတြကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အေနနဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့သူေတြ အားလံုးကိုေတာ့ သူတို႔က အခ်ဳပ္ထဲ ထည့္လိုက္တယ္။

ရဲစခန္းကို သက္ေသဆိုၿပီး လိုက္လာတဲ့သူေတြ ၄၊ ၅၊ ၆ ေယာက္ရွိတယ္။ အဲ့ဒီလူေတြမွာလည္း စ႐ိုက္တုန္းက လူေတြ ပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္အျဖဴေတြ ပတ္ထားတာေတြ႔တယ္။ သူတို႔က ရပ္ကြက္လူၾကီးတို႔၊ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးတို႔ အဲ့လိုလူေတြ။ က်ေနာ္တို႔ကိုလည္း ဗီဒီယုိ မွတ္တမ္း တင္တာေတြဘာေတြ လုပ္တယ္။ အဲ့ဒီက ေထာက္လွမ္းေရး ထင္တယ္ တေယာက္က “မင္းတို႔က စ႐ိုက္လို႔ ငါတို႔က လုပ္ရတယ္” ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို ေျပာတယ္။ အဲ့မွာ ကားေပၚ ပါတဲ့ သက္ေသပစၥည္းေတြ စာရင္းေတြလုပ္။ စာရင္းေတြ လုပ္ၿပီးၿပီဆိုမွ က်ေနာ့္ကိုပါ အခ်ဳပ္ထဲ ထည့္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္တို႔ကို ထမင္းလည္း မေကၽြးဘူး။ အဲ့ဒီညနဲ႔ ေနာက္ေန႔ တေန႔လံုး ထားတယ္။

အန္တီနဲ႔ လိုက္သြားတဲ့ ႏွစ္ေယာက္က သိပ္မၾကာဘူး ျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၁၇ ေယာက္ကို ေနာက္ေန႔ ညေနမွာ ဒိုင္နာ ၂ စီးနဲ႔ ေရႊဘိုေထာင္ကို ပို႔တယ္။ ဒိုင္နာ ၂ စီးကို တာလပတ္ေတြနဲ႔ အုပ္ၿပီးေတာ့ ရဲေတြနဲ႔ ေခၚသြား တယ္။ ေရႊဘိုေထာင္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တေယာက္စီကို ရာဇဝတ္သား ၂ ေယာက္၊ တန္းစီးလိုမ်ဳိးေပါ့ အဲ့လို လူေတြနဲ႔ ထားတယ္။ အဟန္႔ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ကို ဘယ္သူမွ ႐ိုင္း႐ိုင္းျပျပ မဆက္ဆံပါဘူး။
ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေစာင္ေတြဘာေတြနဲ႔ ထားပါတယ္။

ေရႊဘိုေထာင္မွာ ကိုတိုးလြင္ကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ျပန္ေတြ႔တယ္။ စ႐ိုက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ကား ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက ေမွာက္က်န္ေနခဲ့ေတာ့ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔က အေသဆိုၿပီး တြက္ထားတာ ေရႊဘိုေထာင္ ေရာက္မွ ျပန္ေတြ႔တာ။ သူကလည္း ေခါင္းတေခါင္းလံုး အ႐ိုက္ခံထားရတာ ပြစိကို လန္ေနတာပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္အထိ သူ႔ကို ေဆးကုမေပး ထားဘူး။

အဲ့ဒီမွာ ည ၂ နာရီေလာက္မွာ ေရႊဘိုေထာင္ကေန ျပန္ထုတ္တယ္။ ျပန္ခါနီးမွ ကိုတိုးလြင္ကို ပတ္တီးေတြစည္းၿပီး က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ျပန္ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက မံုရြာက ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္ကိုေတာ့ သူတို႔
ေရႊဘိုေထာင္မွာပဲ ထားခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို ေခါင္းစြပ္ေတြ စြပ္ၿပီး ကုန္ကားၾကီးေပၚ တင္တယ္။ ကားေပၚေရာက္
ေတာ့ မ်က္ႏွာဖံုး ျပန္ခၽြတ္တယ္။ ကားေပၚမွာ မတ္တပ္မရပ္ခိုင္းေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ျမင္ရေတာ့ တံတားဦးဘက္
ေရာက္ေနတာ က်ေနာ္သိရတယ္။ အဲ့ဘက္က ေရာက္ေနက်ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က သိတယ္ေလ။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ကို မ်က္ႏွာဖံုးျပန္စြပ္ၿပီး နာမည္ေတြေခၚၿပီး ေလယာဥ္ေပၚ တင္တယ္။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔က မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ေတြက မြန္းတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကေန ဘယ္မွလည္း ထြက္ေျပးလို႔ မရပါဘူးလို႔ ေတာင္းပန္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ေတြ ခၽြတ္ေပးတယ္။ ေလယာဥ္က ထိုင္ခံုေတြနဲ႔ပဲ။ ဒီဘက္ထိုင္ခံု ႏွစ္ခံု ဟိုဘက္ႏွစ္ခံု ႏွစ္တန္းပါတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ ပါတယ္။ ဒီဘက္မွာ က်ေနာ္တို႔ကို ႏွစ္ေယာက္စီ ထားလိုက္တယ္။ ဟိုဘက္မွာက စစ္ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ၊ ရဲထဲက SB တို႔ ပါမယ္ထင္တယ္။ သူတို႔လည္း ႏွစ္ေယာက္စီ ထိုင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၁၇ ေယာက္ကို သူတို႔ကလည္း ၁၇ ေယာက္ ပါတယ္။

၁ နာရီ၊ ၂ နာရီေလာက္ ၾကာေတာ့ ခႏၲီးကို ေရာက္တယ္။ မိုးလင္းၿပီ။ ခႏၲီးေထာင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ေနဖို႔ ေနရာေတြခ် တယ္။ မင္းတို႔ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေကၽြးပါ့မယ္ ဘာညာေျပာၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို ေရႊဘိုက ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ အထုပ္ေလးေတြေတာင္ သိမ္းသြားတယ္။ က်ေနာ္ ေနရတဲ့ အခန္းက ၃ ေပ၊ ၈ ေပ ေလာက္ ရွိမယ္။ (ခႏၲီးေထာင္တြင္ ကိုေက်ာ္စိုးလင္း ၾကံဳေတြ႔ ခဲ့ရသည္မ်ားမွာ စစ္အစိုးရလက္ထက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အေနအထား မ်ားအတိုင္းျဖစ္၍ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါသည္။)



ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္

သစၥာ
— with Thein Win, Nld Central, အဂၢမဟာ ဘားမား လူရမ္းကား, မာမီ ထား and Tun Wai.

ဒီပဲယင္း သမိုင္းရိပ္(၁)

ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ. ျဖစ္ရပ္မွန္ အပိုင္း(၁)
=======================
ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားအရြယ္သာ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လုပ္ၾကံမႈ ျဖစ္စဥ္အတြင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အနီးဆံုး ေနရာတြင္ ရွိခဲ့ၿပီး မ်က္ျမင္သက္ေသလည္း ျဖစ္သည့္ ကိုေက်ာ္စိုးလင္းႏွင့္ ဒီပဲယင္း ကိုးႏွစ္ျပည့္အျဖစ္ မဇၥ်ိမသတင္းဌာနက ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခဲ့တာကို ျပန္လည္ေဖၚျပလိုက္ရပါတယ္္။
ူ ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈ၏ အဓိကပစ္မွတ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အားထုတ္ခဲ့သူ တဦးျဖစ္သည့္အျပင္ ထိုစဥ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စီးႏွင္းသည့္ ကားကို ေမာင္းႏွင္ခဲ့သူ ကိုေက်ာ္စိုးလင္းလည္း ပါဝင္ေနသည္။ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းကို သမိုင္းအျဖစ္မွန္အျဖစ္ တရားဝင္ ေပၚေပါက္ေစလိုသူလည္းျဖစ္ပါသည္။

(ဒီပဲယင္း ၉ ႏွစ္ျပည့္ အထူးအင္တာဗ်ဴး)
ဓါတ္ပံု- သမိုင္းကို အျဖစ္မွန္အတိုင္း ျဖစ္ေစခ်င္သူ ကိုေက်ာ္စိုးလင္း (၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ကားကို ေမာင္းႏွင္ခဲ့စဥ္က ကိုေက်ာ္စိုးလင္းသည္ ဒုတိယႏွစ္ ဥပေဒေက်ာင္းသား အရြယ္ျဖစ္သည္။)
သစၥာ


ဒီပဲယင္းကိစၥ ၉ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုခံစားရလဲ။
-------------------------------

ျပန္ၿပီးေတာ့ သတိရေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီကိစၥႀကီးကတရားဝင္ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ျခင္းလည္း
မရွိခဲ့ဘူး။ အဲ့တာေၾကာင့္ လည္း ဒီ ဒီပဲယင္းကို အၿမဲတမ္းပဲ သတိရေနေစဖို႔ အတြက္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့
ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို ဘယ္သူက ဘယ္လို စလုပ္တယ္ ဆိုတာကို ျပည္သူအားလံုးက သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔
ဒီႏွစ္ကို က်ီရြာမွာ သြားၿပီး အလႉလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။

အန္တီ့ကားကို ေမာင္းျဖစ္သြားပံုေလးက စၿပီး ျပန္ေျပာျပပါဦး။
---------------------------------

က်ေနာ့္အေဖ ဦးကိုၾကီး က မႏၲေလးတိုင္း NLD တိုင္းဦးစီးမႉး(ဘ႑ာေရး) လုပ္ေတာ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ကိစၥေတြဘာေတြ ရွိရင္ က်ေနာ့္အိမ္က ကားေတြဘာေတြ သံုးေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္ရယ္၊ က်ေနာ့္အကိုရယ္က အဲ့လိုကိစၥေတြမွာ လိုက္ပို႔တာရွိေတာ့ တိုင္းက လူၾကီးေတြက က်ေနာ္တုိ႔ ကား ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေမာင္းတတ္တာ သိေနတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အန္တီ့ခရီးစဥ္ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက က်ေနာ္က ဒုတိယႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဥပေဒ ေမဂ်ာနဲ႔။ အစကေတာ့ က်ေနာ္တို႔က လူငယ္အေနနဲ႔ လံုျခံဳေရးပဲ လိုက္ရတာ။

အန္တီ့ခရီးစဥ္ ဒုတိယတေခါက္အေနနဲ႔ ေရာက္လာေတာ့ ကား ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေမာင္းတတ္ တဲ့ လူ ေလးဦး လိုတယ္ဆိုလို႔ က်ေနာ္တို႔ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ စက္မႈထဲက ဦးကံရယ္၊ ေမာင္ကိုေလးရယ္ ဆိုၿပီး ေလးေယာက္
ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း လိုက္ျဖစ္တာက ဦးကိုေလးနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ။

စေမာင္းေတာ့ ဦးကိုေလး ေမာင္းတာ။ ေနာက္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ခရီးစဥ္တခုလံုး က်ေနာ္ ဆက္ေမာင္းတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ မိုးကုတ္၊ သပိတ္က်င္းဘက္ကေန မႏၲေလးကို ဝင္တယ္။ မႏၲေလးကေန မံုရြာခရီးစဥ္ဘက္ ေတြလည္း က်ေနာ္ပဲ ဆက္ေမာင္းတာ ေနာက္ဆံုး ျပႆနာ ျဖစ္တဲ့ေန႔အထိပဲ။

ေမ ၃ဝ ရက္ေန႔ အေနအထားေတြကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာျပပါဦး။
-------------------------------

ေတာက္ေလွ်ာက္ သူတို႔ လိုက္ေႏွာင့္ယွက္ေနတဲ့ကိစၥေတြကို သတင္းေတြ ရတယ္။ သိလည္း သိတယ္။ ဘာေတြလဲ ဆိုေတာ့ ၾကံ့ခိုင္ေရးဝတ္စံုေတြနဲ႔ လိုက္ၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးၾကီး ေႏွာင့္ယွက္လိမ့္မယ္ေတာ့ မထင္ဘူး။ စီစဥ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ၊ ေႏွာက္ယွက္မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြလည္း ၾကားတယ္။ ေနာက္ ဘုတလင္နဲ႔ မံုရြာက ခရီးစဥ္ကို လိုက္ပို႔တဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြ အျပန္မွာ အဖမ္းခံရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းလည္း ၾကားတယ္။ ေရွ႕ေျပး လႊတ္တဲ့သူကလည္း ျပန္မလာႏိုင္ဘူး။ ျပန္မလာႏိုင္ေပမယ့္ သတင္းကေတာ့ အဆက္မျပတ္ ၾကားေနတာ။

အဲ့ဒီေန႔က လမ္းေၾကာင္းတခုလံုးမွာ အန္တီရွိေနတဲ့ ေနရာအထိ သတင္းေတြ ေရာက္လား။ သတင္းပို႔မႈ အစပ္အဆက္ ရွိေနလား။
---------------------------------

ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေႏွာက္ယွက္မယ္လို႔ပဲ ၾကားေနတာ။ ေနာက္ၿပီး ဘုန္းၾကီးအတုေတြ၊ အတုေတြဆိုတာက သကၤန္း
ေတာင္ မဝတ္ရေသးဘူး။ ကတံုးစိမ္းေတြနဲ႔ကားၾကီးေတြနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ သြားလိုက္လာလိုက္ လုပ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းလည္း ၾကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အန္တီကေတာ့ အဖြဲ႔ေတြအားလံုးနဲ႔ သြားမယ့္ ခရီးစဥ္ ဆက္ထြက္တယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္က သူတို႔ဘက္က အေႏွာက္အယွက္ေပးရင္ ညပိုင္းေတြမ်ားတယ္။ မိုးကုတ္၊ သပိတ္က်င္း ဘက္မွာဆိုရင္ လာၾကည့္တဲ့ ျပည္သူေတြကို ေလးဂြေတြ၊ ခဲေတြနဲ႔ ထုတာ၊ မီးေမာင္းေတြထိုးတာ၊ သံပံုးေတြ႐ိုက္တာ မ်ဳိးေပါ့ေနာ္။
ေန႔လည္ပိုင္းဆို သူတို႔က သိပ္ၿပီးေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး။ ဆႏၵျပသလို သာမန္ ေႏွာင့္ယွက္တာေလးေတြေလာက္ပဲ လုပ္တယ္။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ညကို အေရာက္မခံဘဲ ေမာင္းတာ မ်ားတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အဲ့ဒီေန႔က က်ေနာ္တို႔ဘက္က ခရီးစဥ္ မိုင္တြက္တာလည္း မွားတယ္။ မိုင္အကြာအေဝးကို ၁၄ မိုင္လို႔ ေရးထားတဲ့ ေနရာမွာ ၁ ျပဳတ္ၿပီး ၄ မိုင္လို႔ ျဖစ္ေနတာလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ သြားေတြ႔ရတယ္။

က်ီရြာကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုန္းၾကီး ႏွစ္ပါးက “ဒကာမၾကီး မနက္ကတည္းက က်ေနာ္တို႔ ေစာင့္ေနလို႔ပါ။ ရပ္ၿပီး
ႏႈတ္ဆက္စကားေလး ေျပာေပးပါ”လို႔ ေျပာလာတယ္။ အခ်ိန္က ငါးနာရီခြဲ ေျခာက္နာရီေလာက္ ရွိၿပီ။ မေမွာင္ေသး ဘူး။ ေမွာင္ရီပ်ဳိးျပေလး။ ဘုန္းၾကီးက ေတာင္းေတာင္း ပန္ပန္နဲ႔ ေျပးၿပီးေတာ့ လိုက္ေျပာတဲ့ အခါၾကေတာ့ အန္တီက “ငါ့သားရယ္ ရပ္ေပးလိုက္ပါဦး” ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ရပ္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ ဘုန္းၾကီးႏွစ္ပါးရယ္ ရြာသားေတြေကာ အမ်ားၾကီး ေစာင့္ၿပီး ၾကိဳေနတယ္။ ဘုန္းၾကီးအိုၾကီး တေယာက္လည္း ပါတယ္ေျပာတယ္။

ရပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ကားတန္းကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ကား အစီးေရေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ကားတန္းရပ္သြားေတာ့ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ကားေတြထဲက ဘုန္းၾကီးအတုေတြေကာ လူေတြေကာ တုတ္ေတြနဲ႔ ဆင္းလာၿပီးေတာ့ ၾကိဳတဲ့သူေတြကိုေကာ၊ က်ေနာ္တို႔ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ကားေတြေပၚက လူေတြကိုေကာ တန္း႐ိုက္ေတာ့တာပဲ။

PA က လံုျခံဳေရးအတြက္ ဆင္းၿပီးေတာ့ ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္မွာ စ႐ိုက္ေနၿပီလို႔ သိေတာ့ အန္တီ မဆင္းျဖစ္ေတာ့ ဘူး။ မဆင္းျဖစ္ေတာ့ဘဲ PA ပါ ျပန္တက္၊ ကားတံခါးေတြကို Lock ခ် လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ေရွ႕မွာက ကား သံုးေလးစီး
ေလာက္ေတာ့ ရွိတယ္။ ဘဘဦးတင္ဦး ကားကလည္း ေရွ႕မွာပဲ။ အနီးကပ္ လံုျခံဳေရးေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ကားေပၚ မွာေပါ့။ မႏၲေလး တိုင္းက လံုျခံဳေရးအဖြဲ႕ေတြကေတာ့ ေရွ႕မွာေကာ ေနာက္မွာေကာ ပါတယ္။

ေနာက္ကေန ႐ိုက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ လံုျခံဳေရးအဖြဲ႕ေတြက “ကိုေက်ာ္စိုးလင္း ေမာင္းေမာင္း” ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။
ေနာက္က အမ်ဳိးသမီးေတြပါတဲ့ ကားတစီးက ေက်ာ္တက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ကားနား ေရာက္လာတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ လိုက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကလဲ ျပန္ခ်မယ္၊ ျပန္ထုမယ္ ဆိုေတာ့ အန္တီက တားခိုင္းလိုက္တယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔ သူတို႔က ဘယ္လိုအၾကံအစည္နဲ႔မွန္း မသိဘူးဆိုၿပီး အန္တီက တားေတာ့ သူတို႔က မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ကေန ႐ိုက္လာရင္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ကားနားအထိ ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကားနား ေရာက္လာေတာ့ ကိုတိုးလြင္တို႔ တျခားလံုျခံဳေရး အဖြဲ႕ဝင္ေတြက တားတယ္။ “ဒါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကားေနာ္။ မင္းတို႔ သမိုင္းဝင္ သြားမယ္ေနာ္” ဆိုၿပီး တားတယ္။ တားေတာ့ သူတို႔ ႐ိုက္တာ တန္႔သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကားနားကို အရင္ေရာက္ လာတဲ့ ေရွ႕ဆံုးက ၄၊ ၅ေယာက္က ဘုန္းၾကီးဝတ္ေတြ။ သကၤန္းေတြနဲ႔ တုတ္ေတြနဲ႔။ ညာဘက္လက္ေတြမွာ လက္ပတ္ အျဖဴေတြ ပတ္ထားတယ္။

အဲ့ဒီမွာ ဘဘဦးတင္ဦး ေရာက္လာတယ္။ “မင္းတို႔ေကာင္ ေတြက ဘယ္ကလဲ။ ဘာလို႔႐ိုက္တာလဲ” ဆိုၿပီး ေမးေနတုန္း
ဘဘဦးတင္ဦးကိုပါ သူတို႔ ႐ိုက္ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ အန္တီ့ဘက္အျခမ္းက လံုျခံဳေရးယူထားတဲ့ ကိုတိုးလြင္
ကိုလည္း သူတို႔ ႐ိုက္ခ်လိုက္တာ ကိုတိုးလြင္က ပံုလ်က္
သားေလး လဲသြားတယ္။ အဲ့ေနရာမွာပဲ ပံုက်သြားေတာ့
ေသၿပီလို႔ပဲ ထင္လိုက္တယ္။

က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲ့ဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ ေဒါသျဖစ္ သြားေသးတယ္။ ေနာက္ကေန ေျပးလာတဲ့ သူေတြက
ေျပး၊ လိုက္႐ိုက္တဲ့သူေတြက လိုက္႐ိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ေလ။
တခ်ဳိ႕ဆို ကိုယ္တံုးလံုး ကၽြတ္ေတြနဲ႔ ထြက္ေျပးလာတာကို လိုက္႐ိုက္ေနတာလည္း ေတြ႔ေတာ့ ေဒါသျဖစ္ၿပီး ပထမ တခုခု တုန္႔ျပန္မယ္ စဥ္းစားေသးတယ္။ က်ေနာ္ ကားကို ဘက္ဆုတ္လိုက္တယ္။ ဘက္မဆုတ္ခင္ လီဗာကို အက်ယ္ၾကီး နင္းလိုက္တယ္။ ကိုယ့္လူေတြလည္း ရွိေတာ့ေရွာင္လို႔ရေအာင္ အသံ ေပးလိုက္တာေပါ့။

အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ့္ကားရဲ႕ တိုက္ေရာ့နဲ႔ ဘီးနဲ႔ၾကားမွာ သစ္သားေခ်ာင္း ဘယ္အခ်ိန္က ထိုးခံထားလဲ မသိဘူး။ စတီရာရင္
ေခါက္လို႔ မရေအာင္ ထိုးထည့္ထားတာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္က ေနာက္အရင္ ဆုတ္လိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီဟာက က်ဳိးထြက္သြားတယ္။ ဒိုင္းကနဲ ဘာနဲ႔မွလည္း မထိဘဲ အသံထြက္လာေတာ့မွ တခုခု ကလန္႔ထားတာ က်ဳိးသြားတာ သိတာ။ ေနာက္ဆုတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ ညာဘက္က မွန္ေကာ၊ ဘယ္ဘက္က မွန္ေကာ၊ ေနာက္မွန္ေတြေကာ၊ ကားဘက္မွန္နဲ႔ မီးသီးေတြေကာ သူတို႔ အကုန္႐ိုက္ခြဲၾကတယ္။

အဲ့အခ်ိန္ ကားေဘးမွာ လံုျခံဳေရးေတြ ရွိေနတယ္။ သူတို႔က ေပၿပီးေတာ့ အ႐ိုက္ခံေနၾကတာ။ က်ေနာ္ ကားေနာက္ ဆုတ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ သူတို႔က ကားေပၚကို အတင္းဝိုင္းတက္ၾကတယ္။ ေရွ႕ကို ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္လူေတြက ေမွာက္ေန တယ္။ ႐ိုက္တဲ့သူေတြက ေရွာင္ေနတာနဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္ေတာ့ပဲ က်ေနာ္ ေက်ာ္တက္ၿပီးေတာ့ အတင္းေမာင္း ထြက္ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီေနရာမွာ ဆယ့္ငါးမိနစ္၊ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာမယ္ထင္တယ္။

အန္တီကေကာ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုရွိေနလဲ။ အန္တီက ကား ေမာင္းထြက္ဖို႔ေတြဘာေတြ ေျပာလား။
------------------------------

အန္တီက ဒီမွာလည္း လူေတြ အ႐ိုက္ခံေနရၿပီ။ ျပည္သူေတြလည္း အ႐ိုက္ခံေနရၿပီ။ သူမ်ားေတြက “ေမာင္းေမာင္း”လို႔
ေျပာေနၾကတယ္။ အန္တီက ဘာမွ မေျပာဘူး။ က်ေနာ့္ အျမင္ေပါ့၊ က်ေနာ့္အေတြးက အန္တီက တကယ္လို႔
ေမာင္းခိုင္းမယ္ဆိုရင္ သူမ်ားေတြ အ႐ိုက္ခံ ေနရတာကို ပစ္ၿပီးေတာ့ ေျပးရာေရာက္မယ္။ အဲ့လိုလည္း အျဖစ္မခံခ်င္ ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ က်ေနာ္ မေမာင္းဘဲနဲ႔ ေနမယ္ဆိုရင္လည္း ဘယ္သူမွ ေမာင္းလို႔မရဘူးေလ။ အကုန္လံုး ပဋိပကၡ
ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္ကလည္း အဲ့တုန္းက လူငယ္စိတ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္ ေဒါသလဲ ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္ ၁ သက္ဆို သူတို႔ ၂ သက္ဆိုၿပီး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေမာင္းထြက္လိုက္တာ။


ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္

သစၥာ

--

ေဒါသ ထြက္လြယ္သူမ်ား သတိ

ေဒါသထြက္လြယ္ တုန္႕ျပန္လြယ္သူမ်ား သတိျပဳရန္---

တကယ္ေတာ့ ဒီအျဖစ္ပ်က္ေလးဟာ ဟုိးး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလက္ကပါ။  သတင္းအေနနဲ႕ မဟုတ္ဘဲ ေဒါသထြက္လြယ္တဲ့သူေတြအတြက္ (ကၽြန္ေတာ္ ထိပ္ဆုံးက) အျမဲဆင္ျခင္သင့္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး မို႕ ေခ်းေျခာက္ေရးႏႈးတယ္ ေျပာေျပာ ၊ ေဒါသ ထိန္းေဆးေလး ျဖစ္လုိျဖစ္ျငား တင္ျပခ်င္ပါတယ္။

၁))

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြလည္း ရန္ကုန္ကုိ မေျပာင္းေသးဘူး။ ရြာမွာပဲ ရွိတုန္းမို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ရြာကိုအျမဲျပန္ပါတယ္။ အညာေႏြဟာ ဘယ္ေလာက္ပူပူ မိဘအိမ္မွာ ေနရတာေလာက္ လုံျခဳံေအးခ်မ္းတာေတာ့ မရွိဘူး။ ရြာအိမ္ရဲ႕ ကပ္ရပ္ အိမ္နီးျခင္းအိမ္ တစ္အိမ္က ေဒၚေရႊၾကည္တုိ႕အိမ္ပါ။ သူ႕ေယာက်ာၤးက ဦးေအာင္သိန္း ႏြားေတြကို ကန္ထရိုက္ယူ ေက်ာင္းပါတယ္။ ကန္ထရုိက္ႏြားေက်ာင္းသားေပါ့။ မေရႊၾကည္က ေန႕လည္ဆို ရြာထဲမွာ မုန္႕ေရာင္းပါတယ္။ ရြာမွာ စီးပြားေရး သိပ္အဆင္မေျပတဲ့ မိသားစုေတြဆုိေတာ့ သားသမီးေတြကို ဒီအတိုင္း လႊတ္ထားတတ္တာလည္း သဘာဝ လုိျဖစ္ေနပါတယ္။

၂))

တစ္ေန႕ေတာ့  အသက္(၈)ႏွစ္ေလာက္ရိွမယ့္ သူတို႕သမီးေလးဟာ ရြာေျမာက္ဘက္ကို ေခြးတုိးေပါက္ လုိ႕ ရြာက ေခၚတတ္တဲ့ ရြာစည္းရိုး လူတစ္ေယာက္စာဝင္ေပါက္ကေန သူ႕အေပါင္း အသငး္ေတြနဲ႕ ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဘက္ေတြေပါ့  ရြာအျပင္ကို ထြက္သြားပါတယ္။ ဒါကလည္း အျမဲထြက္ေနက် သြားေနက် ၊ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕ ေဆာ့ကစားေနက်ပါ။ တစ္မနက္လုံး ရြာအျပင္ ေတာစပ္ေတြမွာ ေဆာ့ရင္း ေနပူပူ ေန႕လည္ မြန္းတည့္ခါနီးေရာက္ေတာ့ အာျပဲလန္ေနေအာင္ ငိုယုိျပီး ရြာထဲကို ျပန္ဝင္လာပါတယ္။ အဲဒီလုိျပန္လာတာကလည္း  ထူးျခားတယ္လုိ႕မဟုတ္ဘူး။ ကေလးခ်င္း ရန္ျဖစ္ရင္ ငိုျပန္လာေနက်ပါ။

``အေမေရ-----  က်ဴပ္ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ဘူး   အီးးးဟီးးးး  ဟီးးးး``

အဲဒီလုိ  သူ႕မ်က္ခြံေတြကို သူ႕ဖာသာ လက္နဲ႕ ဖြင့္ျပီး  ငိုတာက မေျပာင္းဘဲ အဲလိုပဲ ငိုေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေခါင္းရင္း အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေဂ်ာင္ညမ္းပင္ၾကီးေအာက္မွာ ထန္းပက္လက္ ကုလားထုိင္နဲ႕ စာထုိင္ဖတ္ေနေတာ့  အဲဒီငိုသံကို အဆက္မျပတ္ကုိၾကားေနရတာပဲ။ ခဏေနေတာ့ သူ႕အေမ ေဈးေရာင္းက ျပန္လာပါတယ္။ ေဈးေရာင္းကျပန္လာကာစမို႕ ပင္ပန္းတာက တစ္မ်ိဳး ၊ ေနပူလုိ႕ စိတ္ရႈပ္ေနတဲ့ သူ႕အေမဟာ သူ႕သမီး ငိုေနတာကို တိတ္ဘုိ႕ ေအာ္ေငါက္ေျပာပါတယ္။ သူ႕သမီးက သူ႕အေမျပန္လာေတာ့ မတိတ္တဲ့အျပင္ ပိုျပီး ငိုအားရွိလာပါတယ္။ သူ႕အေမက ပထမေတာ့ ဘာျဖစ္တာလဲ  ဘာလို႕ငိုတာလဲ စသျဖင့္ ေဒါနဲ႕ေမးပါတယ္။ မေျဖပဲ ဆက္ျပီးငိုေနေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘဲ  ဝါးျခမ္းျပားနဲ႕ ရိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲလုိရိုက္ေပမယ့္လည္း ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ ``အေမေ၇---  က်ဳပ္ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ဘူး    အီးးးး ဟီးးး`` ဆိုတာကို လုံးဝမေျပာင္းပဲ ထပ္ခ်ည္းတလဲလဲ အဲလုိပဲ ငိုေနပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္  အေမက ေမးလိုက္ မေျဖပဲ ငိုေနလို ရိုက္လိုက္ ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕အေမဟာ ေဒါသထြက္ျပီးရင္းထြက္လာျပီး  --

``တိတ္္လို႕ေျပာလည္းမတိတ္ဘူး   ဘာျဖစ္တာလဲေမးလည္းမေျပာဘူး   ငါ့အိမ္ က်က္သေရတုံးတယ္  သခ်ၤဳင္းမွာ သြားငို  သြား  သြား  ငါ့အိမ္ထဲကထြက္  ``

-- ဆိုျပီး  သူ႕သမီးကို တရြတ္တိုက္ အိမ္ထဲက ဆြဲထုတ္ျပီး ႏြားေခ်းေတြ စုပုံထားတဲ့ ႏြားေခ်းကုန္းေပၚေရာက္တဲ့အထိ ေမးလိုက္ ရိုက္လုိက္ လုပ္ေနပါေသးတယ္။ ၾကာေတာ့ အိမ္အေနာက္ဘက္က ဘၾကီးတင္က အျမင္မေတာ္ေတာ့

``ဟဲ့ ေရႊၾကည္ နင့္ကေလးကို စြတ္ရိုက္မေနနဲ႕  ေသြးရိုးသားရိုးမဟုတ္ေလာက္ဘူး``

      လုိ႕ဝင္ကန္႕ကြက္မွ သတိဝင္သြားျပီး သမီးလုပ္သူကို ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ ငိုသံ လုံးဝ တိတ္သြားျပီး  ဘဝတစ္ပါးကုိ ကူးသြားျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း  သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

(မိခင္ဘက္က ဝင္ျပီး ခံစားၾကည့္ပါ  ။  ရူးမတတ္ ေနာင္တရလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။)

**** သမီးရဲ႕ အေမ  မရိုက္ေတာ့ပါဘူး---  ငိုပါဦးသမီးရဲ႕   အေမ မသိလုိ႕ပါသမီးရဲ႕  -- အေမမိုက္ၾကီးကုိ ခြင့္လႊတ္တယ္လုိ႕ ထေျပာသြားပါဦး သမီးရဲ႕--  ```

မွတ္ခ်က္။   ။ ရြာအျပင္ဘက္ သစ္ေခါင္းထဲ ကေလးသဘာဝ ႏႈိက္ေဆာ့သျဖင့္ သစ္ေခါင္းထဲမွ ေျမြေဟာက္ ကိုက္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အဆိပ္တတ္ျပီး မ်က္ေစ့ စကြယ္ျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။

ၾကားရတဲ့သူေတြ  ျမင္ရတဲ့သူေတြမွာေတာ့ ရင္ေတြနင့္လို႕။

(တစ္ခါက ေသခါနီး သမီးကို ရိုက္ျပီးဆုံးမတဲ့အေမ ဆုိျပီး ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဘူးပါတယ္)

ကိုစိုးႏိုင္(ျမန္မာ့အရုဏ္သစ္)

ႏိုင္ငံတကာ အလွမယ္မ်ား (၂၀၁၂)

ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီး  ဦးသိန္းစိန္

ဘဝတစ္ေကြ႕က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္

ဘဝတစ္ေကြ႕က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္

မိဘေတြက ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကို သူတို႕ငယ္စဥ္ အမွားအမွန္ ပုိင္းျခား ဆုံးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ မရွိေသးခင္မွာ ကိုယ္လက္ခံ ကိုးကြယ္ထားတဲ့ ကုိယ္ႏွစ္သက္ယုံၾကည္ထားတဲ့ ဝါဒ ၊ ဘာသာတရား အေတြး အေခၚေတြကို မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးထားသင့္သလား။ အဲဒါကို Brainwash လုပ္ထားတယ္လုိ႕ ေခၚလုိ႕ျဖစ္မလား။ ဘာသာေရး လြတ္လပ္မႈေပးမထားဘူးလုိ႕ Human Right ေပတံနဲ႕ တုိင္းတာ ျခင္းမ်ိဳး သတ္မွတ္သင့္လား။ လက္ဦးဆရာ မည္ထုိက္စြာသား ပုဗၺာစရိယ  မိႏွင့္ဖ တာဝန္လုိ႕ေရာ သတ္မွတ္သင့္လား။ ဆုံးမျပဳျပင္ စည္းရုံးသိမ္းသြင္းလမ္းျပျခင္း နဲ႕  အတင္းအဓမၼ ပုံစံသြင္းထားျခင္း တုိ႕ရဲ႕ ျမင္သာတဲ့ ကြာဟခ်က္ေတြဟာ ဘာလဲ။ ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကာလမွာ ကိုယ္ယုံၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ဘာသာကို ကိုယ့္ရဲ႕ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို လမ္းျပစည္းရုံးသင့္ မသင့္ ။ Brainwash လုပ္တယ္ဆိုတာ မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆေဟာင္းေတြကုိ ဖယ္ရွားျပီး မွန္ကန္တဲ့ (ဝါ) မွန္ကန္တယ္လုိ႕ လက္ရွိယူဆေနတဲ့ အေတြးျမင္သစ္ေတြ နဲ႕ လဲလွယ္တာကို Brainwash လုိ႕ေခၚတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အယူအဆကို တစ္ဖက္လူ စဥ္းစားဥာဏ္ မသုံးျဖစ္ေအာင္ မႈိင္းတိုက္ျပီး ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာကိုပဲ Brainwash လို႕ သတ္မွတ္တာလား။

၁))

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသား တုန္းက အျဖစ္ပ်က္ေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဘာသာေရး တိုက္ခိုက္ ေဝဖန္ျခင္း မဟုတ္ပါဘူး လုိ႕ၾကိဳတင္ ေမတၱာရပ္ခံထားပါရေစ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေအာင္လင္း ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တရုတ္ေသြးပါလုိ႕ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္အေမာင္း ထြားထြား ရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ပါ။ သေဘာလည္းေကာင္းတယ္။ သူ႕မိဘေတြက စီးပြားေရးလည္း ျပည့္စုံပါတယ္။ အဲ --  ေျပာစရာ တစ္ခုရွိတာက သူ႕မိဘ ႏွစ္ဦးဟာ တစ္ေယာက္က ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ျပီး တစ္ေယာက္က ခရာစ္ယံ ဘာသာပါ။ သူ ပထမႏွစ္ ေရာက္တဲ့အထိ သူ႕ကိုယ္သူ ဘယ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ရမယ္မွန္း မဆုံးျဖတ္ရေသးဘူး။ မိဘေတြကလည္း သူ႕ဘာသာကုိ ကိုးကြယ္ပါ ငါ့ဘာသာကို ကိုးကြယ္ပါလို႕ လုံးဝ မေျပာဘူး။ ဒီအတိုင္း လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ ေပးထားပုံပါပဲ။ ေအာင္လင္း ဟာ ရပ္ကြက္ထဲ ကထိန္လွည့္တာတုိ႕ ဆြမ္းဆန္စိမ္း အလႈခံ ထြက္တာတုိ႕ေတြမွာ သူ႕ကုိ ေတြ႕ရတတ္သလုိ ခရာစ္ယံ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း ခ်ာ့စ္ ကိုလည္း ေရာက္တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကလည္း လူငယ္ေလးေတြဆိုေတာ့ ဘာသာေရးအေၾကာင္း သိပ္မေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ သူ ေဖာင္ေတြ ဘာေတြျဖည့္ရမယ့္ အခါဆုိရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ လုိ႕ျဖည့္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကိုလင္းထက္ေဆြ ေျပာသလုိ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အရာရွိၾကီးစာေမးပြဲ ေတြမ်ားေျဖဖို႕ အခြင့္ၾကဳံလာရင္ ဗုဒၶဘာသာ ကုိ ဦးစားေပးတယ္လုိ႕ ေျပာေန ဆုိေနၾကလုိ႕ပါပဲ။ ဦးစားေပးတယ္ ဆိုတဲ့အပိုင္းမွာလည္း အရည္အခ်င္း တူေနျပီး ဆုံးျဖတ္ဘုိ႕ခက္ေနတဲ့အပိုင္းမွာ အျခားျဗဴးကေန ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့သေဘာပါ။ ဦးႏုတို႕ေခာတ္ ပါလီမာန္မွာ အစၥလာမ္ အမတ္တစ္ဦးက ျမန္မာျပည္မွာ ေဈးေတြထဲမွာေပါ့ ဝက္သားကုိ ေပၚတင္ မေရာင္းခ်ဘုိ႕။ ေရာင္းမယ္ဆုိရင္ အမ်ားမျမင္ေအာင္ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး ေရာင္းဘို႕၊ဝယ္တဲ့ ဝက္သားကုိ အိမ္သယ္တဲ့အခါ လမ္းမွာလည္း ျမင္သာေအာင္ မသယ္ဘုိ႕ အဆုိတင္သြင္းဘူးတယ္လုိ႕ ၾကားဖူးပါတယ္။ လူၾကီးပိုင္းေတြက အဲလုိအတိုက္အခံေတြ မ်ားလာမွာ ေၾကာက္တဲ့ပုံ ရပါတယ္။ ကြန္ဆာေဗးတစ္   က ကြန္ဆာေဗးတစ္ဆန္ဆန္လုပ္ခဲ့တာလည္း မွားတယ္လုိ႕ ေျပာမရပါဘူး။ သူက သူယုံၾကည္ရာလုပ္တာမို႕ပါ။ လစ္ဘရယ္ကလည္း လစ္ဘ၇ယ္ အာဏာရရင္ လစ္ဘရယ္ ဆန္ဆန္ လုပ္ရမွာပဲ။ အဲဒါလည္း သူ႕ယုံၾကည္ရာမုိ႕ အျပစ္မေျပာသာပါ။ (ေဆာရီး   လမ္းေၾကာင္းေတြ လြဲကုန္ျပီ) ။

ေအာင္လင္းဟာ ပထမႏွစ္ တတ္တုန္းက ဘယ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ရမယ္မွန္း မဆုံးျဖတ္ရေသးေပမယ့္ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ သူဟာ လုံးဝကို ပုံစံေျပာင္းသြားပါတယ္။ ခရာစ္ယံ ဘာသာကို အေတာ္ေလး ယုံၾကည္စြာေျပာလာပါတယ္။ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္း။ ေမတၱာေတာ္အေၾကာင္း။ အျပစ္ရွိတဲ့ လူသားေတြအတြက္ အနစ္နာခံခဲ့တဲ့ ဂရုဏာေတာ္အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာလာတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္တုန္း ခ်ာ့စ္ေက်ာင္းသြားရင္ ခရာစ္ယံ ဆရာတစ္ေယာက္က သူ႕ကို တရားေဟာတဲ့အခါ သူဟာ ခရာစ္ယံဘာသာကို ေတာ္ေတာ္ယုံၾကည္ အားကိုးသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ ငါတုိ႕ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာ ကိုးကြယ္မွလို႕ အတၱမထား ထားေတာ့ ``ေကာင္းပါတယ္ေလ  ဟိုလိုလုိ ဒီလုိလို ျဖစ္ေနမယ့္အစား အခုလုိ တစ္ခုခုကိုေရြးခ်ယ္လုိက္တာ ေကာင္းပါတယ္`` လုိ႕ စိတ္ေအးလုိက္ပါတယ္။ အဲ  စိတ္မေအးႏိုင္တာက သူျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ သူ စိတ္ပူေနတယ္။ အခ်ိန္မီ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာေတာ္ေအာက္ခုိလႈံဘို႕ ကယ္တင္ျခင္းကို ခံရေအာင္လုိ႕  ၊ အပယ္ဘုံ ပိတ္ေအာင္လုိ႕ စသျဖင့္ေပါ့ ။ သူ နားလည္သလို  ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို စည္းရုံးတယ္။ တရားေဟာတယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မတိုင္မီ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္က မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဆုိလိုတာက ဗုဒၶဘာသာကို အေမြခံဘာသာေလာက္အျဖစ္ ယုံၾကည္တာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္ကို စိတ္ထဲက မွန္တယ္လုိ႕ သတ္မွတ္ျပီး ယုံၾကည္သူဆုိေတာ့ သူ႕စကားေတြဟာ ကေလးကလားဆန္ေနတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚ ပူပန္ေနတဲ့ ေလးစားေလာက္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ သူေျပာတာ လက္မခံေပမယ့္ နင္လား ငါလား အတုိက္ခံေတာ့မလုပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လက္မခံေတာ့ သူညံ့လို႕ပဲ  သူ႕ဆရာေျပာရင္ေဟာရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာရိပ္ကို ခိုလႈံဆည္းကပ္မွာပဲလုိ႕ အျမင္ေျပာင္းသြားတယ္။

၂))

ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အစီစဥ္ေလးတစ္ခုလုပ္ၾကတယ္။  ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ရက္တစ္ရက္မွာ ဆုံေနၾက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာ ဆုံၾကမယ္။ သူက သူ႕ရဲ႕ ဆရာကို ေခၚလာခဲ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က သူ႕ဆရာကတစ္ဆင့္ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာေတာ္ကို ခံယူေပးပါ။ အဲဒီေန႕ စားသမွ် သူဒကာခံမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လည္း သူအရမ္းစိတ္အားထက္သန္ေနတာရယ္၊ ဒီလို လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းအက္တစ္ျဖစ္လာ ေအာင္ သူ႕ဆရာက ဘယ္လုိတရားမ်ိဳးေတြ ေဟာလိုက္လုိ႕လဲ လုိ႕သိခ်င္တာရယ္ ေၾကာင့္ သေဘာတူလက္ခံလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အျခားသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရယ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးကို ၾကိဳေရာက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ ဆုံေနၾကမို႕ အလာပ သလာပ ေရာက္တတ္ရာရာ ဟီးေလးဟားေလးနဲ႕ လူငယ္ဘာဝ ေျပာဆုိေနၾကပါတယ္။ အတန္ၾကာမွ ေအာင္လင္းဟာ သူ႕ဆရာနဲ႕အတူ ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနသူမို႕  အဲဒီ တရားေဟာ ဆရာကို ေနရာထုိင္ခုံေတြ ခ်ေပး ။ ဘာစားမလဲ ဘာေသာက္မလဲ စသျဖင့္ ေလာကဝတ္ေက်ၾကပါတယ္။ တရားေဟာ ဆရာဟာ အသက္ေလးဆယ္စြန္စြန္းေလာက္ပဲရွိမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ က အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ေလး ေတြပါ။ တရားေဟာဆရာဟာ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာေတာ္ေတြကို သက္ဝင္ယုံၾကည္သူပီပီ ျငိမ္းခ်မ္း ေအးခ်မ္းတဲ့ အရိပ္အေငြ႕ေတြ ခံစားရပါတယ္။ အျမဲျပဳံးေနပါတယ္။ အားလုံးမိတ္ဆက္ျပီးမွ ဘာသာေရး စေဆြးေႏြးပါတယ္။

၃))

ဘာသာေရးအေၾကာင္း စျပီး မေဆြးေႏြးခင္မွာ ဦးစြာ တစ္ဦးရဲ႕ ယုံၾကည္ ကိုးကြယ္မႈအေၾကာင္း တစ္ဦးက တင္ျပရင္း အျမင္ကြဲလြဲခ်က္ေတြရွိလာတဲ့အခါ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေမတၱာမပ်က္ပဲ ေဒါသတရားမထြက္ဘဲ အျပန္အလွန္ သည္းခံဘို႕ အရင္ ႏႈတ္ကတိယူၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က သူငယ္ခ်င္းကုိ အလုိလုိက္ျပီး ဒီပြဲေလးကုိ လက္ခံတာမို႕ စကားစစ္ထိုးမွာ မဟုတ္ဘဲ တစ္ဘက္က ေဟာေျပာတာကို နားေထာင္ေဝဖန္ရုံ လုပ္မွာပါ။ တရားေဟာဆရာဟာ ပထမ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို မိတ္ဆက္ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာတရားအေၾကာင္း ၊ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လူသားေတြအေပၚ ဂရုဏာ ထားျပီး လက္ဝါးကပ္တုိင္မွာ သတ္ျဖတ္ခံျပီး အနစ္နာခံ ကယ္တင္တဲ့အေၾကာင္း ၊ ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ (တန္ခုိး လုိ႕ေျပာရမလားမသိ ) လူသားေတြအေပၚ ၊ လူနာေတြအေပၚ ေမတၱာေဆးနဲ႕ ကုသပုံေတြ ၊ အပါယ္တံခါးပိတ္ျပီး ေကာင္းကင္တံခါး ပြင့္ပုံေတြ  စသျဖင့္ေပါ့ အေမွ်ာ္တရား ေပးျပီး ေဟာပါတယ္။ အဲဒါအျပင္ ႏိုင္ငံျခား သတင္းစာေတြ ယူလာျပီး ဘယ္ေန႕က  ဘယ္ျမိဳ႕ရဲ႕ ေဆးရုံေပၚမွာ လက္ဝါးကပ္တုိင္ ေကာင္းကင္က ျဖတ္သြားေတာ့ ေဆးရုံေပၚက လူနာေတြ အားလုံး ေဆးမကုရဘဲ ေနေကာင္းကုန္ၾကတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း (ေအာင္လင္း ဟတ္ထိတဲ့  အခ်က္ပါ) ။ အဲဒီလုိ ခရာစ္ယံဘာသာအေပၚ အေကာင္းျမင္ ေဟာၾကားျပီး ေနာက္တစ္ခါ ဗုဒၶဘာသာအေပၚ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ေရွ႕ေနာက္မညီတာေတြ စေျပာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးဟာ ႏႈတ္ကတိ ယူထားတဲ့ၾကားထဲက စိတ္ဆိုးေစတဲ့အခ်က္ေတြ ပါလာရင ္ ဒုတ္ထုိးအိုးေပါက္ ျပန္တုန္႕ျပန္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စားပြဲေအာက္ကေန ေျခေထာက္နဲ႕ တို႕ျပီး ခဏခဏစိတ္ထိမ္းဘို႕ သတိေပးေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ဆိုးစရာမေတြ႕ပါဘူး။ သူေျပာတာေတြ စြတ္စြဲတာေတြအားလုံးက ဗုဒၶရဲ႕ တရားအႏွစ္သာရေတြ မဟုတ္လုိ႕ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပဳံးျပီးပဲ နားေထာင္ေနပါတယ္။

၄))

ကၽြန္ေတာ္က အျမဲျပဳံးျပီး နားေထာင္ေနေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚကို ေမွ်ာ္လင့္လာပုံေပၚပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ဦးတည္ေျပာတယ္။ သူ ကဲ့ရဲ႕တဲ့အခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မေခ်ျဖတ္ပါဘူး။ သူေျပာတဲ့အခ်က္ေတြက  ဗုဒၶဘာသာက မွားတာမဟုတ္ဘဲ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႕ အေတြးေခၚမွားတာကို ေျပာေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကို ကုိးကြယ္တာမဟုတ္ဘူး ။ ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တာ။  ဒါေပမယ့္ သူေျပာတာေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္ ျပန္တုန္႕ျပန္ရမယ့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ရွိတယ္။  အဲဒါက ဘုရားကုိ သူဖြင့္တဲ့အဓိပၸါယ္ပဲ။  ဘုရားဆုိတာ သတၱဝါေတြကို ကယ္တင္ႏုိင္တဲ့ အစြမ္းရွိမွ  ဘုရားဆိုတဲ့  ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႕ ညီမယ့္အေၾကာင္း ။ သတၱဝါေတြကို မကယ္တင္ႏိုင္ပဲ  ကုိယ္ျဖစ္ရင္  ကိုယ္ခံရမယ္--   ကိုယ္အျပစ္  ကိုယ္ခံရမယ္  --  မကယ္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဘာရည္ရည္ခ်က္နဲ႕ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရမလဲေပါ့။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ အားကိုးရမွ ဘုရား ၊ အားမကုိးရရင္ ဘုရားမဟုတ္ဘူးေပါ့       ( ဗုဒၶဘာသာကုိ တုိက္ရိုက္ဖဲ့တာ)။ အဲဒါကိုေတာ့ တုန္႕ျပန္ရမယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲေတးထားလုိက္တယ္။

၅))

ဒါနဲ႕ သူေျပာသမွ် အကုန္နားေထာင္ျပီး သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို အလွည့္ျပန္ေပးတယ္။ ညီေလးတုိ႕ ရဲ႕ဘာသာေရး အျမင္ကိုလည္း အကို႕ကို ေျပာျပပါ ။ အကိုသိခ်င္ပါတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့ကိုၾကည့္ျပီး ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စေျပာရပါတယ္။

          ``အကို-  ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က အခုမွ ေက်ာင္းတတ္ေနဆဲ ေက်ာင္းသားေတြဆိုေတာ့ အကုိျမင္သာေအာင္  ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပါတ္ဝန္းက်င္နဲ႕  ဆုိင္တဲ့ ဥပမာေလး ေပးျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သေဘာထား ကိုေျပာျပပါ့မယ္---``

          `` အင္း   ေျပာပါ ညီေလး``

          ``ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေက်ာင္းတတ္ေတာ့ စာသင္ခန္းထဲမွာ စာသင္တာက အျဖစ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္မေန က်ဴရွင္ဆုိတာ တတ္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ဴရွင္ဖြင့္ထားတဲ့ ဆရာ ႏွစ္ေယာက္က သူတုိ႕ရဲ႕ က်ဴရွင္ကို လာတတ္ေအာင္  ေၾကာ္ျငာရပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္က ဒီလုိေၾကာ္ျငာမယ္။  ``***ေဟ့  ငါ့က်ဴရွင္  မင္းတို႕ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႕ လာတတ္ၾက။ ငါ့က်ဴရွင္ကို လာတတ္ရင္ မင္းတုိ႕ေသခ်ာေပါက္ စာေမးပြဲေအာင္ျပီ။ မင္းတုိ႕ စာေမးပြဲေအာင္ဘို႕ ငါတာဝန္ယူတယ္။ အဓိကက ငါ့ေက်ာင္းကုိ မင္းတုိ႕လာတတ္ဘုိ႕ပဲ။ ငါ့ဆီ လာမတတ္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာတယ္ မင္းတုိ႕စာေမးပြဲက်မွာပဲ။ မင္းတို႕ေရွ႕မွာ ငါရွိတယ္။ လာၾက  လာၾက  စာေမးပြဲေအာင္ခ်င္ရင္ ငါ့က်ဴရွင္ကို လာတတ္ၾက`` ။ ေနာက္တစ္ေယာက္က တစ္မ်ိဳး `` *** ေဟ႔ ငါ့က်ဴရွင္ကုိ လာတတ္သင့္မတတ္သင့္ မင္းတို႕ဘာသာ ဆုံးျဖတ္ၾက  ငါကေတာ့ မင္းတုိ႕ကုိ နားမလည္တာရွိရင္ နားလည္ေအာင္ မတတ္မခ်င္း သင္ျပေပးမယ္   စာေမးပြဲေအာင္တာ မေအာင္တာကေတာ့ မင္းတုိ႕သမိုင္းပဲ မင္းတုိ႕ၾကိဳးစားမွေအာင္မယ္  မင္းတုိ႕က်က္မွတ္မွ ေျဖႏုိင္မယ္  မင္းတုိ႕ဥာဏ္ရည္မွီဘုိ႕လည္းလုိမယ္   ငါ့က်ဴရွင္ လာတတ္တာနဲ႕ စာေမးပြဲေအာင္မယ္လုိ႕ေတာ့ တစ္ထစ္ခ် မယုံလုိက္နဲ႕  ကိုယ္ၾကိဳးစားဘုိ႕က အဓိက ငါတတ္ႏိုင္တာကေတာ့မင္းတုိ႕ နားမလည္တာေတြကို ရွင္းျပေပးဘုိ႕ တာဝန္တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ မင္းတုိ႕ ကို ငါက စာေမးပြဲေအာင္ဘုိ႕ လုပ္ပုံလုပ္နည္း လမ္းပဲ ျပေပးမယ္။ လုပ္တာမလုပ္တာ ငါ့ကိစၥမဟုတ္ဘူး ``   အဲသလုိေျပာမယ္ဆုိပါေတာ့ အကို --

အဲဒါဆုိ   အကိုသာ ေက်ာင္းသားဆုိရင္  ဒါမွ မဟုတ္ အကို႕သားသမီးကို ဘယ္က်ဴရွင္မွာ ထားမလဲ။ ေနာက္ပီး အဲဒီ က်ဴရွင္ဆရာႏွစ္ေယာက္မွာ ဘယ္သူက လက္ေတြ႕ဆန္ျပီး အဓိပၸါယ္ျပည္႕ဝသလဲ။ ဘယ္သူက တကယ္အားကိုးထုိက္တဲ့ ဆရာလုိ႕ထင္လဲ---``

ကၽြန္ေတာ့္ စကားအဆုံးမွာ သူ ဘာကိုဆုိလုိတာလဲဆိုတာ  ရိပ္မိတယ္။ ျပဳံးလာတာကိုလည္းေတြ႕ရတယ္ ။ အဲဒီအျပဳံးရဲ႕ေနာက္ကြယ္က ခံျပင္းေနတာလည္း ျမင္ရတယ္။ ျပဳံးတယ္ဆုိတာ ပါးစပ္ကုိပဲ ဟန္ေဆာင္လုိ႕ရတာေလ  မ်က္လုံးကေတာ့ ခံျပင္းတဲ့ အရိပ္ေငြ႕ေတြ ျမင္ေနရလုိ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလားတူ သူေျပာေနသမွ် ကာလပါတ္လုံး ျပဳံးေနေပမယ့္ ခံျပင္းခ်က္ေတြ ရွိတာကိုလညး္ လက္ခံပါတယ္ ။ ေျမြေျမြျခင္း ေျချမင္တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ စကားဝုိင္းေလးက ပိုျပင္းထန္လာတယ္။ အျပန္အလွန္ေတြရွိလာတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ပုိေနျမဲ က်ာေနျမဲ ဒုံရင္း ဒုံရင္း နဲ႕ပဲ  ေဆြးေႏြးပြဲ ျပီးသြားပါတယ္။

၆))

ဒုတိယႏွစ္ျပီးလို႕ တတိယႏွစ္   ႏွစ္စ မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္  မိန္းထဲကို ေျပာင္းသြားပါတယ္။ အထူးျပဳဘာသာ ေျပာင္းလုိ႕ပါ။ အဲဒီဘာသာက မိန္းထဲမွာပဲ သင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေအာင္လင္းနဲ႕ အဆက္သြယ္ျပတ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မိန္းထဲမွာ အေဆာင္ရေတာ့ အိမ္ကို မျပန္ျဖစ္ဘူး။ အင္းဝေဆာင္မွာ ေနရတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္ျပန္ရင္လည္း သူ႕ကို မေတြ႕ရဘူး။ သတင္းဆုိးတစ္ခုေတာ့ၾကားရတယ္။ သူဟာ ဘာသာေရးမွာ အရမ္းခေရစီျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခါကဆုိ ခ်ာ့စ္ ေက်ာင္းေပၚက သူ႕ကိုယ္သူ ဈာန္ရပီ ဆုိျပီး ခုန္ခ်လို႕ ကံေကာင္းလုိ႕မေသဘဲ ေဆးရုံတင္ထားရတယ္တဲ့။ ဒီလုိနဲ႕ အဆက္သြယ္ေတြ ပ်က္သြားလုိက္တာ။ ဘြဲ႕ေတြရ  ကၽြန္ေတာ္လညး္ အိမ္ေထာင္က်  တစ္ေန႕ေတာ့ သတိရျပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕တုန္း  --

          ``ေဟ့ေကာင္  ဒါနဲ႕ ေအာင္လင္းၾကီးေရာ  ဘယ္ေရာက္ေနလဲ  မေတြ႕တာၾကာေတာင္ေနျပီ``

          `` အန္   --  မင္းတကယ္မသိတာလား``

          `` ဘာျဖစ္လို႕လဲ--`

          ``ေအာင္လင္း   ဘြဲ႕ရျပီး သိပ္ေတာင္ မၾကာဘူး  ဆုံးသြားျပီေလ--``

          ``ဘာ-----``

ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ရုပ္ပိုင္းက်မၼာေရးအရ ဒီေကာင္ ဒီအရြယ္နဲ႕ ေသဘုိ႕မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အက္စီဒန္႕ေၾကာင့္ထင္လုိက္တယ္။

          ``ဘာေရာဂါနဲ႕လဲ-- ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ``

          ``အဲဒါလဲ   ေသခ်ာ မေျပာတတ္ဘူး  သူ႕ၾကည္႕ရတာ စိတၱဇ ဆန္တယ္ တစ္ခါက ခ်ာ့စ္ေက်ာင္းေပၚက ခုန္ခ်ျပီး ကတည္းက ေနာက္ပုိင္း လုံးပါး ပါးသြားတာပဲ-``

***** ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေတြးမိတယ္၊  ဒီကိစၥမွာ ဘယ္သူ႕မွာ တာဝန္ရွိလဲ?

၁။   မိဘေတြက ငယ္စဥ္ထဲက ဘာသာေရး အသိဥာဏ္ အေမြ မေပးလုိ႕လား

၂။   ဘာသာေရးဆရာက လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ဘရိန္းဝပ္ခ်္ လုပ္လုိက္လုိ႕လား

၃။  ဘာေၾကာင့္လဲ  --  ဘာေၾကာင့္လဲ --  ဘာေၾကာင့္လဲ -- (ေသခ်ာတာကေတာ့ တစ္ခုခု မွားသြားလို႕ပဲ)

(ေအာင္လင္းေရ------------  ခရာစ္ေတာ္ရဲ႕ ေမတၱာေတာ္နဲ႕ ေကာင္းကင္ဘုံမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနပါေစလို႕  ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႕ေနပါတယ္။)

ဝမ္းနည္း သတိရျခင္းမ်ားစြာျဖင့္--

လူ႕ဘဝမွာ က်န္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္း

ကိုစိုးႏိုင္(ျမန္မာ့အရုဏ္သစ္)

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘဝ အမွတ္တရမ်ား

(ပရဟိတ  ဆိုတာ   ကိုယ္က်ိဳးမေမွ်ာ္လင့္ပဲ စာနာသနားတတ္တဲ့စိတ္ရွိဘုိ႕ပဲလုိတယ္)

ျမန္မာ့အရုဏ္သစ္ ပရဟိတ လူမႈကူညီေရးအသင္း

(ယမန္ေန႕မွအဆက္--)

ေန႕တုိင္း ဘုရားပြဲတြင္ ဇာတ္ပြဲသြားၾကည့္ၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕သည္ ေငြေၾကး သုံးစြဲႏိုင္လုိ႕လား ဟုေမးစရာရွိလာသည္။ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ အခေပးၾကည့္ရေသာ ဇာတ္ပြဲကုိ ပိုက္ဆံမရွိလွ်င္ အခေပးမၾကည့္ပဲ ဆင္ၾကံၾကံကာ ဝင္ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကံၾကေလသည္။ ထုိနည္းေပါငး္မ်ားစြာထဲမွ မွတ္မိသမွ်ကုိ တင္ျပပါမည္။ အညာျမိဳ႕ေလး၏ ဘုရားပြဲတြင္ နာမည္ၾကီးဇာတ္မ်ားကို ရုံသြင္းျပတုိင္း ရဟန္းပ်ိဳမ်ား ကို၇င္ေလးမ်ားကို အခမဲ့ ဝင္ခြင့္ရွိသည္။ ထုိအခါ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ားက ကိုရင္ဟန္ေဆာင္ျပီး အေပၚက သကၤန္းကုိ ေခါင္းလုံေအာင္ျခဳံျပီးလွ်င္ ဇာတ္ရုံထဲဝင္သည္။အထဲေရာက္မွ ျခဳံထားေသာ သကၤန္းကို ေခါက္ျပီး ကိုင္သည္။ အညာ တန္ေဆာင္မုန္းလဆိုသည္မွာ အလြန္ခ်မ္းေအးလွသျဖင့္ အမွန္တကယ္ ကိုရင္းဦးဇင္းမ်ားလည္း သကၤန္းကို ေခါငး္လုံေအာင္ ျခဳံတတ္ၾကသျဖင့္ ထုိအခ်က္ကို ခုတုန္းလုပ္ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ သိသြားျပီး ဇာတ္ရုံထဲတြင္ ကိုရင္ ဦးဇင္းဝင္တိုင္း ေသခ်ာ ၾကည့္ေတာ့ အတုသမား ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လုပ္လုိ႕မရေတာ့ေပ။

          ေနာက္တစ္နည္းမွာ ဇာတ္ရုံခါးပမ္း ေအာက္သို႕ ေျမၾကီးအား လူဝင္သာရုံတူးဝင္ျခင္း။ ဇာတ္ရုံတြင္း ဝင္ျပီးသူ တစ္ေယာက္ ျပန္ထြက္လွ်င္ လူၾကီးမ်ားကို ထြက္လက္မွတ္ေပးေသာ္လညး္ ကေလးမ်ားကိုမူကား တံဆိပ္တုံးျဖင့္လက္ေမာင္းကို ရိုက္ႏွိပ္ေပးလုိက္တတ္သည္။ ထုိအခါ အကြက္ေခ်ာင္းေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ထြက္လက္မွတ္ တံဆိပ္ရို္က္ထားသူထံမွ မင္စိုေနတုန္း လက္ခ်င္းထိကာ ေကာ္ပီကူးျပီးဝင္ေလသည္ ။ တစ္ေယာက္ ဝင္ေ၇ာက္ျပီးလွ်င္ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းေတြကို အလြယ္ပင္ သြင္းယူႏုိင္ျပီတည္း။ ကေလးဘဝက မိဘနဲ႕ေဝးကာ ဆုိးခဲ့ေတခဲ့ၾကေသာ္လည္း ယုတ္မာေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ပါ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ယခုအခါ အရာရွိၾကီးမ်ား ပညာတတ္ၾကီးမ်ားပင္ျဖစ္ေနၾကေပျပီ။

          မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေနေသးေသာ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေျပာလုိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေက်ာင္းတြင္ ပဥၥမတန္းမွ ဒႆမတန္းအထိ ေက်ာင္းသားေပါင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိသည္။ အေဆာင္သေဘာမ်ိဳးႏွင့္ မျခားပါ။ ထုိေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ညဘက္ တြင္ ဘုရားရွိခိုးရသည္။ စုေပါင္း ဘုရားရွိခိုးရျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်ိန္က်လွ်င္ တန္းစီျပီး ေဆာင့္ေၾကာင့္လက္အုပ္ခ်ီကာ ေရွ႕ ဘုရားဝတ္ျပဳစာ ရေသာ ေက်ာင္းသားကတုိင္ေပးရျပီး က်န္သူမ်ားက ေနာက္က လုိက္ဆုိရသည္။ ဘုရားဝတ္ျပဳစာသည္ ေတာ္ေတာ္ရွည္လွ်ားရသည့္ၾကားထဲ တုိင္ေပးသူႏွင့္ လုိက္ဆုိရသူတို႕ေၾကာင့္ ႏွစ္ဆ အခ်ိန္ပိုၾကာသြားေစသည္။ ထိုအထဲတြင္ လူမွန္းသိစကတည္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဘာသာေရးစာေပးမ်ား သင္အံေလ့က်က္ခဲ့ရေသာ ကၽြန္ေတာ္က ငါးတန္းေက်ာင္းသားပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားရွိခိုးစာကုိ အလြတ္ေနာေက်ေအာင္ ရထားသူျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕က တုိင္ေပးရသည္။ က်န္ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ားက ေနာက္က လိုက္ဆုိရသည္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ျဖင့္ ဘုန္းၾကီးစာေတြအမ်ားၾကီးရသျဖင့္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္သည္။

          ထိုသုိ႕ဘုရားရွိခိုးတုိင္း  ဘုန္းေတာ္ၾကီးလစ္လွ်င္ က်န္ေက်ာင္းသားအကိုၾကီးမ်ားက ေရွ႕ကတုိင္ေပးေသာ ကၽြန္ေတာ့ကုိ အစအဆုံး မတိုင္ေစပဲ ေက်ာ္ခိုင္းၾကသည္။ ေျခေထာက္နဲ႕ လွမ္းတို႕ျပီး တစ္ဖုံ  မ်က္လုံးျပဳးျပ သြားျဖဲျပျပီးတစ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖိအားေပးသည္။ သူတို႕ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္းေဆာင္အတြင္းရွိပါက ကၽြန္ေတာ္လည္း မေက်ာ္ရဲပဲ အစအဆုံးတုိင္ေပးရေလသည္။ ဘုရားဝတ္ျပဳခ်ိန္ၾကာေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ားက မၾကိဳက္။ သို႕ေသာ္လည္း ဘယ္သူမွေတာ့ မေျပာရဲပါ။ ေန႕တုိင္းမုိ႕လုိ႕လည္း ျငီးေငြ႕ၾကျခင္းျဖစ္ေပမည္။

          ဒါကို ဘုန္းေတာ္ၾကီး သိလုိ႕ ရိပ္မိလုိ႕လားေတာ့မသိ။ တစ္ေန႕တြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသည္ ဘုရားရွိခိုးေနစဥ္ ေက်ာင္းေဆာင္အတြင္းမွထြက္ျပီး ေက်ာင္းေဆာင္ေရွ႕ ပန္းျခံနားမွ ကပ္ျပီး နားစြင့္ေနသည္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က မသိပါ။ ေက်ာငး္သားၾကီးမ်ားက ဘုန္းၾကီးကို မျမင္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဖိအားေပးေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း နီးရာဓါးေၾကာက္ရသည့္သူျဖစ္သျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ရွာၾကည့္ရာ မေတြ႕သည့္အဆုံး ေက်ာ္သင့္တာေက်ာ္  ျဖတ္သင့္တာျဖတ္ ေဖ်ာက္သင့္တာေဖ်ာက္ တစ္ထုိင္တည္း လက္တန္း အယ္ဒီတာလုပ္ကာ ဘုရားဝတ္ျပဳစာကို အတုိဆုံးအက်ဥ္းခ်ဳံး လုိက္ရေလေတာ့သည္။

          ဘုရားဝတ္ျပဳျပီးသြားသျဖင့္ ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ား ပုဆိန္ေပါက္ ရွိခိုးကာ ေဘးဘီကို က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို မျမင္ေတာ့ ရာမမင္းသား တင္ေသာေလးမွ လႊတ္လုိက္ေသာ မွ်ား၏ အဟုန္ျဖင့္ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္သြားၾကေပေတာ့သည္။

          ရုတ္တရက္ ေက်ာင္းသားမ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ထြက္လာေသာအခါ ေစာေစာက ေစာင့္ျပီး နားေထာင္ေနေသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ သူေစာင့္ၾကည့္နားေထာင္ေနတာကို မသိေစခ်င္သျဖင့္ ရုတ္တရက္ ၾကံရာမရဘဲ ပန္းျခံထဲမွ ရြက္လွပင္ၾကီးနားတြင္ ရုတ္တရက္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ထုိင္ခ်လုိက္ေလေတာ့သည္။ အဲဒါကို  မည္သူမွ် မျမင္လုိ္က္ပါ။ ေနာက္ဆုံးမွထြက္လာေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကေလးမ်က္လုံးပီပီ လေရာင္ေအာက္တြင္ ရြက္လွပန္းပင္ျခဳံၾကီးအနီး ထုိင္ေနေသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို ျမင္ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး အျဖစ္ျမင္သည္မဟုတ္ ။ ကိုရင္ေလးတစ္ပါး တစ္ခုခုေၾကာင့္ ပုန္းေနသည္ဟုသာစိတ္က တစ္ထစ္ခ် ထင္ေနသည္။(မွတ္ခ်က္ ။  ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အရပ္အေမာင္းမွာ ပုပု ေသးေသးျဖစ္ပါသည္။ ထုိအရပ္ေၾကာင့္လည္း ဒုတိယံပိ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ရေသးသည္)

          ထုိသုိ႕ထင္ေသာေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအနားသို႕ လႊားကနဲေျပးကာ ကိုရင္ေလး၏ နားရြက္ကုိ ဆြဲျပီး  ``ဦးဇင္းေရ---  ဦးဇင္းေရ--- ဒီမွာကိုရင္ေလး ဘာလုပ္ေနလဲမသိဘူး---`` ဟုေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္လုပ္ကာ စိတ္ပုတ္ျဖင့္ အခမဲ့ စည္းကမ္းထိမ္းသိမ္းေ၇းဝင္လုပ္ေလသည္။ ဦးဇင္းမွာ လက္ေထာက္ ဆ၇ာေတာ္ ဦးဝိေဝက (ယခု ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္) ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ကုိရင္ေလးမွတ္ျပီး နားရြက္ဆြဲကာ ေခၚလာေသာ္လည္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ဘာမွမေျပာပဲ နားရြက္ဆြဲထားေသာ ကၽြန္ေတာ့လက္ကိုသာ ကိုင္ထားျပီးကၽြန္ေတာ္ေခၚရာ လုိက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ႏွာကို လုံးဝမၾကည့္မိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေအာ္သံေၾကာင့္ ေက်ာင္းေအာက္ဆင္းလာေသာ လက္ေထာက္ဆရာေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အျဖစ္ကို လေရာင္ေအာက္တြင္ ျမင္ေလလွ်င္ ရုတ္တရက္ ကမၻာပ်က္သည့္အသံျဖင့္ `` ေဟ့ေကာင္    လႊတ္လို္က္----- ေဟ့ေကာင္   လႊတ္လိုက္  ``ဟု  ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ေလေတာ့သတည္း။  ထုိအခါမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ကိုရင္မို႕လုိ႕  ဦးဇင္းက ဒီေလာက္ေအာ္ရတာလဲဟု  ေစ့ေစ့ၾကည့္မိမွ----

          ``အားးး  ပါးးးး  ပါးးးး``

          ကမၻာၾကီးတစ္ခုလုံး  ေဇာက္ထုိုးျဖစ္သြားသည့္အလား---

          ``မသိလုိ႕ပါဘုရား    ---  မသိလုိ႕ပါဘုရား``  ဟု လက္အုပ္ခ်ီ  ေနာက္ဆုတ္  ေနာက္ဆုတ္လုပ္ကာ တစ္ခ်ိဳးတည္း  ထြက္ေျပးရပါေလေတာ့သတည္း။

          (ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ  နားရြက္ကေလးပြတ္ျပီး  က်န္ခဲ့ေလသည္)

          ေနာက္ေန႕တြင္  ကၽြန္ေတာ္သည္  ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို မ်က္ႏွာမဖူးဝန္႕ေအာင္ ေၾကာက္ေနေသာ္လည္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သည့္အလား  ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္ျဖင့္ ေမးထူးေခၚေျပာ အလုိလိုက္သျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သက္သာရာ ရရေလသည္။

          ေနာက္တစ္ၾကိမ္ျဖစ္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မဟုတ္ပါ။ ၈ တန္းေက်ာင္းသား ခင္ေမာင္ျမင့္ျဖစ္သည္။

ခင္ေမာင္ျမင့္အေၾကာင္းကိုလည္း နည္းနည္းေလာက္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ပါဦးမည္။ သူ ျပည္ခိုင္ျဖိဳး သင္တန္းတတ္ေတာ့ အဲဒီသင္တန္းကို လာေရာက္ မိန္႕ခြန္းေျပာေသာ အရာရွိၾကီးတစ္ဦးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာသားျဖစ္သည္။ သင္တန္းမႈးက ထုိအရာရွိၾကီးအား  `` ဗိုလ္ခ်ဳပ္--  ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႕ ရြာက ကေလးေတြလည္း သင္တန္းမွာပါတယ္``ဟု သတင္းေပးသျဖင့္ ထုိအရာရွိၾကီး ခင္ေမာင္ျမင့္နဲ႕ အျခားကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ရြာသားတစ္ဦး သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚေတြ႕ေလသည္။ အလာပ  သလာပ ေမးျမန္းေျပာ ဆုိျပီး  မင္းတုိ႕ဘာေတြလုပ္ခ်င္လဲ ဟုေမးေလရာ  ခင္ေမာင္ျမင့္မဟုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရြာမွသူ က အခြင့္ေကာင္းရျပီဟု အားတတ္ကာ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ အရာရွိၾကီးအမ်ားစုမွာ ႏိုင္ငံျခားမုန္းေသာသူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ထုိအရာရွိၾကီး ႏုိင္ငံျခားမသြားရန္ေျပာ သည္။ ေမာင္ခင္ေမာင္ျမင့္ကို ေမးေလရာ စမုံတံတားၾကီး ေတာ္ေတာ္ပ်က္စီးျပီး အိုေနေၾကာင္း အႏၱရာယ္အလြန္ ရွိေၾကာင္း ျပင္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာေလရာ  မ်ားစြာ သေဘာက်ျပီး အဲဒီေနာက္မၾကာမီ စမုံ ျမစ္ကူးတံတားေရာ ပန္းေလာင္ျမစ္ကူးတံတားေရာ ျပင္ဆင္ရန္ အသစ္ေဆာက္ရန္ စီမံကိန္းေပၚလာရာ ေမာင္ခင္ေမာင္ျမင့္၏ ေက်းဇူးမကင္းဟု ကၽြန္္ေတာ္ေတာ့ထင္ပါသည္။

          အႏွီခင္ေမာင္ျမင့္ ၈ တန္းေက်ာင္းသားဘဝကျဖစ္သည္။ တနဂၤေႏြ ေန႕တစ္ေန႕တြင္ ေက်ာင္းပိတ္ သျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား အားေနသလုိ ထုိေန႕တြင္ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ အျခားျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕သို႕ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ ခရီးထြက္ရေလသည္။ေၾကာင္မရွိလွ်င္ ၾကြက္ေသာင္းက်န္းသည္ ဆုိေသာ စကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ားကို ေျပာလုိသည္လားမသိ။ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္းမွ ထြက္သြားေသာ ကားသံ မွ ၾကားလုိ႕မဆုံးေသး ကျမင္းေၾကာထျပီး ေဆာ့ၾကေလေတာ့သည္။

          လက္ေထာက္ဆရာေတာ္ ဦးဇင္းမွာ အလြန္အေနေအးလွသျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ကစားေနလွ်င္ ေတာ္ရာလြတ္ကင္းရာသြားျပီး စာက်က္ေနတတ္သည္။ ကစားနည္းမွာ မ်က္ႏွာကို မျမင္ေအာင္အဝတ္ျဖင့္စည္းကာ ရိုက္လုိ႕ရေအာင္လုပ္ထားေသာ အဝတ္ထုတ္ျဖင့္ မျမင္ရသူက လိုက္ရိုက္ရသည္။ က်န္သူမ်ားက အသံအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၾက  ေျပာင္ၾက  ေလွာင္ၾက  မထိတထိ တို႕ထိစဥ္ ရမ္းသမ္းရိုက္လုိက္ေသာ ရိုက္ခ်က္ကို ေရွာင္ၾကရသည္။ အသံမေပးလွ်င္  အဝတ္စည္းထားသူက အသံေပးေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာရသည္။ ပုဆုိးဝတ္ထားလွ်င္ ပုဆိုးကို အသံတိတ္ကပ္ျပီးခၽြတ္သည္ ။ ကၽြတ္သြားရင္ ျပန္မဝတ္ရ။ ဒါက စည္းကမ္း။

          ဒီလိုနဲ႕ကစားရွိန္ျမင့္လာသည္။ ေမာင္ခင္ေမာင္ျမင့္မွာ ပုဆုိးမရွိေတာ့ ။ တစ္ေယာက္က အသံတိတ္ကပ္ျပီးခၽြတ္လုိက္သည္။ သူရုိက္ေတာ့ မထိေအာင္ေရွာင္ႏိုင္သည္။ ထိလွ်င္ လူလဲရမည္။ ထိသူအလွည့္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ပစၥည္းတစ္ခုက်န္ခဲ့လို႕ ေရာက္တဲ့ေနရာက ျပန္လွည့္လာျပီး ယူသည္။ ေက်ာင္းသားေတြက ဘုန္းေတာ္ၾကီး ျပန္လာတာ သိသိျခင္း အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပ်ာက္သြားသည္။ မ်က္စိပိတ္ထားေသာ ေမာင္ခင္ေမာင္ျမင့္သာ အသံတိတ္ေနသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ အသံထြက္လာေအာင္ မခံခ်င္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေျပာေနသည္။

          ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ  အရပ္ၾကီးကလန္ကလား အဝတ္မပါဘဲ ေပါက္တတ္ကရေတြ ေအာ္ေနေသာ  ေမာင္ခင္ေမာင္ျမင့္ကို ျမင္ေတာ့ စိတ္တိုျပီး ေက်ာင္းေပၚက တံျမက္စီး(ျမတံျမက္စီး) ျဖင့္ ရိုက္ေလသည္။ ေမာင္ခင္ေမာင္ျမင့္က ကစားဘက္ထင္ျပီး လက္ထဲက အဝတ္ထုတ္ျဖင့္ ျပန္ထုသည္။ ဘုန္းၾကီးကရိုက္ သူက ျပန္ထုနဲ႕  ``ေဟ့  ေကာင္ထိျပီ  ေဟ့ေကာင္ထိျပီ``ဟု ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ျပီးမွ သူႏိုင္ျပီဟု ေဟးကနဲေအာ္ကာ မ်က္ႏွာမွ အဝတ္ကိုခၽြတ္ျပီး သူ႕ကို အဆက္မျပတ္ရိုက္ေနေသာ ဘုန္းၾကီးကို ကိုရင္ေလး ထင္ကာ ဂ်ိဳင္းမွ ကိုင္ေမွ်ာက္ျပီး ေလထဲတြင္ ေဝွ႕ရမ္းကာ က်ီဆယ္ေလသည္။

          သတင္းၾကားၾကားျခင္း ဦးဇင္းမွာအမွီလိုက္လာေသာ္လည္း သူေရာက္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးမွာ ခင္ေမာင္ျမင့္ လက္ထဲဝယ္ ရဟတ္စီးေနရသည္။

          ``ေဟ့ေကာင္  ခ်----  ခ်   ၊ ေဟ့ေကာင္   ခ်``

          ဦးဇင္းက ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ေတာ့ မွ ခင္ေမာင္ျမင့္မွာ ၾကမ္းျပင္တြင္ အသာခ်လုိက္စဥ္ တရုတ္ကား ထဲမွ အမူးသမားသိုင္းကြက္နင္းသလုိ  ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ ယိုင္ထုိးေနသည္။ ခင္ေမာင္ျမင့္လညး္ ဘုန္းၾကီးမွန္းသိတာနဲ႕---

          ``ေအာင္မေလးးးး   မသိလုိ႕ပါဘုရားးး   မသိလုိ႕ပါဘုရားးးး  `` လက္အုပ္ခ်ီ ရွိခိုးကာ ေက်ာင္း ျပဴတင္းေပါက္မွ ခုန္ခ် ထြက္ေျပးပါေလေတာ့သတည္း။

ကိုစုိးႏိုင္(ျမန္မာ့အရုဏ္သစ္)

  http://www.facebook.com/groups/Myanma.ArunThit.Org/